Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Публіцыстыка

   Публіцыстыка (ад лац. publicus - грамадскі) - від літаратуры, які знаходзіцца ня памежжы навуковай (грамадска-палітычнай) і мастацкай прозы і аб'ядноўвае выказванні (вусныя і пісьмовыя) на актуальныя для пэўнага часу сацыяльна-палітычныя або грамадска-культурныя тэмы.
   Публіцысты зацікаўлена выказваюць уласны пункт погляду на тыя ці іншыя надзённыя праблемы, з павышанай эмацыянальнасцю звяртаюцца да сваіх сучаснікаў, каб пераканаць іх у праваце сваіх меркаванняў, шырока карыстаюцца магчымасцямі сінтаксісу літаратурнага, рытарычнымі фігурамі, тропікай (гл. троп).
   Адкрытае выяўленне асобаснага, суб'ектыўнага пачатку адрознівае публіцыстыку ад журналістыкі, галоўная мэта якой - аб'ектыўна паведамляць розныя звесткі, цікавыя для масавага чытача (слухача).
   У набліжаную да навуковай прозы публіцыстыку уваходзяць аратарскія выступы (у т. л. прамовы палітычных і дзяржаўных дзеячаў, казанні святароў), палітычныя трактаты, артыкулы, інтэрв'ю і г. д. Нарысы, эсэ, фельетоны, памфлеты, інвектывы адносяцца да публіцыстыкі мастацкай. Гэтыя дзве галіны публіцыстыкі цесна ўзаемадзейнічаюць паміж сабой, узаемадапаўняюць адна другую, уплываюць і на грамадскую думку ўвогуле, і на саму мастацкую літаратуру, прадвызначаючы яе вострую грамадзянскасць, тэндэнцыйнасць, наяўнасць у ёй асобных жанравых разнавіднасцей (палітычная сатыра, сацыяльная камедыя, публіцыстычная лірыка і інш.).
   Вытокі беларускай публіцыстыкі - у духоўнай літаратуры ("Словы" Кірылы Тураўскага, казанні, рэлігійна-палітычныя трактаты П. Скаргі, Іпація Пацея, Л. Карповіча, І. Кунцэвіча, Афанасія Філіповіча, І. Руцкага і інш.). Значны ўклад у яе станаўленне і развіццё ўнеслі Уладзіслаў Сыракомля, Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч, Францішак Багушэвіч, Кастусь Каліноўскі, Вацлаў Ластоўскі, Антон Луцкевіч, Максім Гарэцкі, Кузьма Чорны, Алесь Адамовіч і інш. Яскравыя ўзоры публіцыстыкі пакінуў Янка Купала. Вось адзін з прыкладаў: "Арліным узмахам агняцветнай думкі аб нашай волі мы скінулі і патапталі даўгавечную брахню, — брахню, што Беларусі не было і няма. Сваім векапомным і магутным духам народным, што адважна сягае на сонца, мы паказалі свету, што Беларусь была, ёсць і будзе. Хай Вас, браты беларусы, не палохае цяперашні бурны крывавы час. Агнём і жалезам куецца моц, гарт, доля і воля народная. Праміне віхор, затухнуць пажары, замрэ свіст меча, і настане светлы радасны дзень змучанага аграбленага нашага народу. Хай Вас не палохае, што рвуць нашу зямлю на часці, што хаты нашы спалосканы пажарам, што сяўбу нашу жне нехта іншы, — зямля, засеяная касцямі сыноў беларускіх, будзе вечна належыць да ўнукаў беларускіх; спаленую хату беларускі мазоль адбудуе, а сваю сяўбу ён сам будзе жаць. Хай толькі асвеціць Вас адна вялікая думка, — аддаць усё для сваёй Бацькаўшчыны, нават жыццё, калі яна Вас да гэтага пакліча" (З прамовы ня вечары, прысвечаным 15-годдзю літаратурнай працы, 1920).
   У сучаснай беларускай публіцыстыцы актыўна працуюць Ніл Гілевіч, В. Гроднікаў, А. Казловіч, У. Кулажанка, М. Шыманскі, В. Якавенка і інш., даследавалі яе Р. Булацкі, Б. Стральцоў, М. Цікоцкі, І. Сачанка, В. Іўчанка і інш.