Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Рытарычныя фігуры

   Рытарычныя фігуры (ад грэч. rhetor — аратар і лац. figura — знешні выгляд, вобраз) — стылістычны прыём у празаічнай і вершаванай мове, які ўзмацняе эмацыянальны напал выказвання.
   Асноўныя з рытарычных фігураў: рытарычнае пытанне (не патрабуе адказу, заключае ў сабе сцвярджэнне):

 

Ці ж мы, хлопцы, рук не маем,
Ці ж нам сілы Бог не даў?
Ці ж над родным нашым краем
Промень волі не блішчаў?
(Якуб Колас. «Беларусам»);
 

   рытарычны зваротак:

Ой, сястронкі, ой, вясковы,
Ой, вы кветкі прызавяты!
Вашы твары, як васковы,
Вашы шчокі слязьмі змяты...
(Цётка. «Вясковым кабетам»);


   рытарычны вокліч:

А якія месцы тут навокал,
І жывуць якія людзі тут!
(М. Аўрамчык. «Плёсы»)


   Вось як з дапамогай рытарычных фігураў — рытарычных вокліча і пытання, а таксама такіх стылістычных фігур, як ампліфікацыі і шматпрыназоўнікавасці, Якуб Колас у паэме «Сымон-музыка» стварыў узнёслы вобраз роднага краю:

 

О край родны, край прыгожы!
Мілы кут маіх дзядоў!
Што мілей у свеце Божым
Гэтых светлых берагоў,
Дзе бруяцца срэбрам рэчкі,
Дзе бары-лясы гудуць,
Дзе мядамі пахнуць грэчкі,
Нівы гутаркі вядуць;
Гэтых гмахаў безгранічных
Балатоў тваіх, азёр,
Дзе пад гоман хваль крынічных
Думкі думае прастор,
Дзе увосень плачуць лозы,
Дзе вясной лугі цвітуць,
Дзе шляхом старым бярозы
Адзначаюць гожа пуць?