Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рытарычныя фігуры

   Рытарычныя фігуры (ад грэч. rhetor — аратар і лац. figura — знешні выгляд, вобраз) — стылістычны прыём у празаічнай і вершаванай мове, які ўзмацняе эмацыянальны напал выказвання.
   Асноўныя з рытарычных фігураў: рытарычнае пытанне (не патрабуе адказу, заключае ў сабе сцвярджэнне):

 

Ці ж мы, хлопцы, рук не маем,
Ці ж нам сілы Бог не даў?
Ці ж над родным нашым краем
Промень волі не блішчаў?
(Якуб Колас. «Беларусам»);
 

   рытарычны зваротак:

Ой, сястронкі, ой, вясковы,
Ой, вы кветкі прызавяты!
Вашы твары, як васковы,
Вашы шчокі слязьмі змяты...
(Цётка. «Вясковым кабетам»);


   рытарычны вокліч:

А якія месцы тут навокал,
І жывуць якія людзі тут!
(М. Аўрамчык. «Плёсы»)


   Вось як з дапамогай рытарычных фігураў — рытарычных вокліча і пытання, а таксама такіх стылістычных фігур, як ампліфікацыі і шматпрыназоўнікавасці, Якуб Колас у паэме «Сымон-музыка» стварыў узнёслы вобраз роднага краю:

 

О край родны, край прыгожы!
Мілы кут маіх дзядоў!
Што мілей у свеце Божым
Гэтых светлых берагоў,
Дзе бруяцца срэбрам рэчкі,
Дзе бары-лясы гудуць,
Дзе мядамі пахнуць грэчкі,
Нівы гутаркі вядуць;
Гэтых гмахаў безгранічных
Балатоў тваіх, азёр,
Дзе пад гоман хваль крынічных
Думкі думае прастор,
Дзе увосень плачуць лозы,
Дзе вясной лугі цвітуць,
Дзе шляхом старым бярозы
Адзначаюць гожа пуць?