Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Доўгачаканае паведамленне

   Ліст прыйшоў у пачатку жніўня. Наташа з дзяўчатамі вязала ў полі снапы ўслед за жняяркамі, калі паштальён уручыў ёй канверт. Дзяўчына хвалявалася, у яе дрыжалі пальцы, і таму яна ніяк не магла адкрыць яго.
   – Хутчэй, Наташка, – падганялі дзяўчаты.
   Наташа дастала паведамленне, знайшла патрэбнае слова «залічана» і пачала прытупваць аб мяккую, падатную зямлю босымі нагамі.
   Калі першая радасць уляглася і ўсе дзяўчаты да адной патрымалі ў руках доўгачаканае паведамленне, Наташа задумалася. Яна амаль нідзе яшчэ не была. Нават у раённы цэнтр ездзіла ўсяго тры разы. I вось цяпер, калі трэба было ехаць, яна сумелася. Неяк стала трывожна і тужліва на сэрцы. Як усё будзе? Свет, дасюль маленькі, уяўляўся як неабдымны, бясконцы. Было страшна, што адарвешся ад роднага седала ды і згубішся ў людзях. Палохала таксама далёкая дарога. Наташы спачатку трэба было сесці на параход, потым у Віцебску – на чыгунку.
   Да падарожжа яна рыхтавалася грунтоўна. У дадатак да белай сукенкі з шаўковага палатна, што шылася да выпускнога балю, пашылі яшчэ дзве: адну са штапелю, другую – з саціну, на кожны дзень. Да туфляў, што былі куплены ў сельпо вясною, маці справіла другія.
   Увечары, калі з пашы прыгналі кароў і над вёскай усталявалася ўрачыстая цішыня летняй ночы, Наташа пайшла на сяло. Ёй хацелася яшчэ раз на развітанне сустрэцца з сяброўкамі.
   Ноч спакваля ахінала зямлю. Над балотам, за ракой, у фіялетавым небе загарэлася зорка, быццам узняў нехта на высокім шасце ліхтарык. Над паплавамі слаўся шызы, настоены на водары атавы і спелага жыта туман. Ён поўз нізка, клубіўся, баючыся падступіцца да самай вёскі. У цемрадзі са свістам праляцела чарада качак, недзе далёка на бальшаку загрукаталі калёсы. На старым клёне ў гняздзе заляскатаў дзюбай бусел, час ад часу рыпеў калодзежны журавель.
   Усё было знаёма з дзяцінства. Наташа ішла памалу, слухала гукі засынаючай вёскі. Было маркотна. Не верылася, што ўжо заўтра не ўбачыць яна вясковых прысад, не пачуе лёгкага шапацення іх лісця. Дзяўчына прайшла паўз клуб, завярнула ў вузкі завулак. Ён быў бязлюдны, а ў вокнах не свяціліся агні. Наташа набавіла кроку, наўпрост праз агароды зноў выйшла на галоўную вуліцу. Тут яна і сустрэла сваіх аднакласніц.
   Дзяўчаты падзяліліся няхітрымі вясковымі навінамі. Памаўчалі. Размова неяк не выходзіла. «Трэба ісці класціся спаць», – тут жа падумала Наташа. Але не хацелася пакідаць дзяўчат, з якімі давядзецца хутка развітвацца. Разам прайшло іх дзяцінства. Шмат радасных дзён было ў школе. А цяпер як складзецца яе лёс? Ці сустрэнуцца яны хутка зноў?
   Зосю паклікалі ў хату, і талака дзяўчат пачала разыходзіцца. Наташа паціснула ўсім рукі, неахвотна пайшла дамоў.
(405 слоў)

Паводле А. Асіпенкі.

Похожие статьи:

ПераказыБудзе хлеб

ПераказыПрыход вясны

ПераказыПрыпар