Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Хомчанка - Білеты у цырк

Увага!!! Поўны змест

   У горад прыехаў цырк.
   Маці дала Кастусю грошы і сказала:
   – Сёння ў дванаццаць гадзін пойдзем у цырк. Купі два білеты. Адзін – мне, другі – сабе.
   Потым строга дадала:
   – Глядзі ж, не баўся.
   Праз якія паўгадзіны, радасны і шчаслівы, Кастусь ужо імчаўся дадому, сціскаючы ў руцэ дзве сіненькія паперкі.
   Усюды ў горадзе віселі цыркавыя афішы.
   Каля адной з афіш Кастусь спыніўся. На ёй быў цікавы малюнак: белыя сабачкі стаялі ў рад і пярэднімі лапкамі аддавалі чэсць мядзведзю. Як многа цікавага ўбачыць Кастусь сёння ў цырку!
   Нейкі дзядзька, праходзячы міма, штурхануў хлопчыка ў плячо.
   – Не бачыце, ці што? – сярдзіта сказаў Кастусь. Дзядзька спыніўся, павярнуўся назад. На вачах у яго былі акуляры з сінімі шкельцамі, у руках ён трымаў жалезную кульбу.
   – Прабач, хлопчык, – ціха прамовіў ён. Памацаўшы кульбай вакол сябе, дзядзька асцярожна зрабіў некалькі крокаў.
   «Сляпы», – здагадаўся Кастусь.
   Сляпы ішоў проста ў лужыну.
   – Дзядзька, вада там! – крыкнуў Кастусь.
   Сляпы збочыў управа і наткнуўся на паркан.
   – Паркан! – зноў крыкнуў хлопчык.
   Ён падбег да сляпога, узяў яго за руку, вывеў на дарогу і спытаў:
   – Вам далёка ісці?
   – На вакзал.
   – О! – здзівіўся хлопчык. – Як жа вы дойдзеце?
   – Як-небудзь.
   Не выпускаючы рукі сляпога, Кастусь вёў яго спачатку па тратуары, потым па скверы. А калі дайшлі да плошчы, Кастусь спыніўся. Тут яму трэба было зварочваць дадому, а дарога на вакзал ішла налева.
   – Я, дзядзька, сёння ў цырк пайду, – сказаў Кастусь, – мяне мама чакае. Бывайце.
   – Бывай. Дзякуй табе.
   Кастусь пабег. Ужо ля самага дома ён азірнуўся і ўбачыў, што сляпы стаіць на тратуары і ніяк не асмельваецца перайсці плошчу. Машыны ішлі і ішлі бясконцым патокам. Грузавыя і легкавыя, тралейбусы і аўтобусы. А сляпы ўсё чакаў і нецярпліва пастукваў кульбай.
   «Ён адзін не пяройдзе, – падумаў Кастусь. – Трэба дапамагчы».
   Кастусь падбег да сляпога і зноў узяў яго за руку.
   Сляпы пазнаў хлопчыка, моўчкі кіўнуў галавой і пакрочыў следам за ім.
   Перайшлі плошчу. Мінулі адно скрыжаванне, другое. Да вакзала засталося не так ужо далёка.
   – А зараз вы дарогу знойдзеце? – спытаў Кастусь.
   – Людзі дапамогуць.
   «Гэта ж ён будзе ўвесь час у людзей пытаць», – падумаў хлопчык і вырашыў яшчэ крыху правесці сляпога.
   Ішлі яны павольна, старанна абмінаючы лужыны. А лужын, як на тое, было шмат: раніцай прашумеў дождж з навальніцай.
   Сляпы маўчаў. Бледны твар яго быў насцярожаны, губы сціснуты.
   Нарэшце яны дабраліся да вакзала.
   – Вось і ўсё, – сказаў Кастусь. – Я пабег. А то мне ў цырк трэба.
   Яны, як роўныя, паціснулі адзін аднаму рукі, і Кастусь заспяшаўся дадому.
   На плошчы ён зірнуў на гадзіннік і адразу спыніўся. Усё прапала: і білеты, і цырк... Была першая гадзіна. Спазніўся.
   Кастусь дастаў з кішэні дзве сіненькія, цяпер ужо нікому не патрэбныя паперкі і скамячыў іх.
   Маці сустрэла Кастуся на вуліцы.
   Яна заўважыла і слёзы на вачах сына, і скамечаныя білеты, усміхнулася і ласкава сказала:
   – Не плач, сынку. Я усё бачыла. Было б горш, калі б ты не дапамог таму чалавеку. А цырк ад нас нікуды не дзенецца.
   Маці купіла новыя білеты і павяла Кастуся ў цырк вечарам. I колькі цікавага ён убачыў там! Але асабліва спадабаліся яму белыя сабачкі, якія выстройваліся ў рады, маршыравалі і па камандзе аддавалі чэсць мядзведзю.