Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Кандрат Крапіва - Кормны і надворны

Кнопка отправить на печать

Аб іх скажу я, што магу...
Ў адным хляве і берлагу
I нават ад адной свінні

Радзіліся яны –

Адзін Руды, другі Падласы.
Пассаць абодва былі ласы,
I дружна так яны спачатку

Клалі матку,

Уплёўшыся за цыцкі ўдвох,
А тая ляжа – рох ды рох.
Пасля, сумуючы па цыццы,
Ў адным капаліся карытцы
I разам елі ды пілі –
Ну, аднакашнікі былі,
Хоць бульбяную елі кашу.
Пасля ганялі іх на пашу;
Як уцячы ж рабілі спробу,
Пастух абодвух пугай сцёбаў.
Так цэла лета. Але ўвосень
Канец настаў такіх адносін –
Ім разлучыцца давялося.
– Трэ да ладу прывесці свінні, –
Сказаў раз муж да гаспадыні, –
Карміць пара, але якога?
– Ды ўжо ж няйначай, як Рудога:
Рахманы ён і не маркотны
I да яды нек больш ахвотны...
Заперлі Рудага ў хляўчук.
Аднак жа я сказаць хачу,
Хоць пад сакрэтам, вам аб гэтым,
Што неахайны той хляўчук
Рудому здаўся кабінетам.
Руды ў пяшчоце дый у ласцы:
Штодзень тры разы бульбы ў ражцы
Даюць яму, ды шчэ й з мукою –
Пайшло свінчо зусім рукою:
Руды наш стаў дабёр і гладак,
Аж чуць цягае ўжо азадак,
Не верыцца, што ёсць і косці,
I закруціўся зграбна хвосцік.
Зажыў Руды. Але з Падласым
Зусім не тое гэтым часам:
Наш гаспадар яго акінуў –
Падласы еў адну мякіну,
Тарчком на ім расло шчацінне,
I спачувалі яму свінні,
А ён сланяўся й скрыгаў горна,
Што лёс зрабіў яго надворным...
Раз нешта здарылася цётцы
К Рудому не ўшчыніць варотцы.
Убачыў гэту рэч Падласы
I, каб не траціць марна часу,
Рашыў зайсці к Рудому ў госці
(Ён ведаў, што Руды не посціць):
– Ругу! ругу! – дзень добры, братка!
Які ты зграбны стаў ды гладкі!..
Што ж не вітаеш ты мяне?
– А ты што прэшся ў кабінет,
Свіное рыла, без дакладу? –
Сказаў Руды і адвярнуўся задам.

Нямала ёсць яшчэ брыды,

Як той Руды,

Што так вітаюцца з «надворным»

Задам кормным.


1925