Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сентыменталізм

   Сентыменталізм (франц. sentiment – пачуцце, пачуццевасць) – літаратурны кірунак другой паловы XVIII - пачатку XIX стст. Назва паходзіць ад надрукаванага ў 1768 г. рамана англійскага пісьменніка Л. Стэрна «Сентыментальнае падарожжа».
   Сентыменталізм – літаратурны метад, які  існаваў у Заходняй Еўропе з 1720-х па 1780-я гг. Сентыменталісты ўпершыню пачалі апісваць у сваіх творах унутраны свет чалавека. Галоўным яны лічылі не розум, а пачуцці. Персанажы ў творах сентыменталістаў індывідуалізаваныя, здольныя суперажываць. Сентыменталісты не надавалі вялікага значэння становішчу чалавека ў грамадстве, іх увагу прываблівалі людзі з народу, блізкія да прыроды. У іх творах упершыню галоўнымі героямі сталі сяляне, прасталюдзіны. Сямейныя, сяброўскія адносіны, інтымны свет пачуццяў – вось кола тэм пісьменнікаў-сентыменталістаў. Свет гэты часта ідылічны, умоўны, адгароджаны ад грамадскіх падзей.  Сентыменталістам былі блізкія ідэі Асветніцтва, але яны пайшлі далей, увялі ў літаратуру простага чалавека, дэмакратызавалі яе. Найбольш выдатнымі прадстаўнікамі сентыменталізму  ў Англіі былі Лоранс Стэрн, Самуэл Рычардсон, Томас Грэй, Олівер Голдсміт, Джэймс Томсан, Эдуард Юнг, у Францыі Жан Жак Русо. 
   Беларускі сентыменталізм яскрава прадстаўлены ў творах Яна Баршчэўскага, Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, Яна Чачота.
   У Расіі сентыменталізм існаваў з канца XVIII да пачатку XIX ст. Ён развіваўся пад уплывам заходнееўрапейскіх сентыменталістаў. Пераклады іх твораў, асабліва раманаў Рычардсона «Памела», «Кларыса», «Гісторыя сэра Чарльза Грандысона» выклікалі ў Расіі вялікую цікавасць, пра захапленне імі згадваецца ў «Евгении Онегине» А. Пушкіна. Найбольш выдатным прадстаўніком сентыменталізму ў Расіі быў М. Карамзін. Яго «Письма русского путешественника», аповесць «Бедная Лиза», напісаныя пад уплывам твораў Русо, у сваю чаргу выклікалі нямала прыпадабненняў.  Аддалі даніну сентыменталізму таксама В. Жукоўскі, М. Гнедзіч, М. Мураў’ёў, М. Хераскаў.