Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Дняпроўская чайка

   Чайка, раптам склаўшы крылы, куляю падае ў траву. Момант – і яна ўжо зноў у паветры. У яе дзюбе трапеча рыбка, а да рыбкі ад Казіміравага вудзільна цягнецца леска.
   Чайка праглынула рыбку, і цяпер сама пачапілася на кручок. Яна лётае па крузе над кустом, адчайна ўзмахваючы крыламі, а разгублены Казімір трымае вудзільна ў руках, не ведаючы што далей рабіць.
   – Цягні яе да сябе, – раю я.
   Казімір пачынае цягнуць леску да сябе, але чайка, змораная барацьбой і болем, сама садзіцца і зашываецца ў густы корч травы, так што мы ледзь дастаём яе адтуль. У яе распушчаны крылы, дзюба разяўленая і ўся ў крыві. Вушка кручка ледзь відаць у самым горле.
   – Ай-яй, – стогне Казімір, трымаючы ў руках птушку. – I як жа гэта я не паспеў яе адагнаць?.. А ў яе там, у траве, дзе-небудзь гняздо і малыя птушаняты. Самы той час, калі яны выводзяцца. Вось, значыць, і птушаняты загінулі. А яна, відаць, матка – няйначай.
   – Птушаняты не загінуць, – кажу я. – Іх будзе самец карміць, калі толькі гэта самка.
   Чайка ў гэты час уздрыгвае, спрабуючы вырвацца з Казіміравых рук.
   – Ах ты, небарака, – уздыхае Казімір.
   Кроў ідзе і ідзе з разяўленай дзюбы. Яна кроплямі капае на Казіміравы рукі. Раптам твар старога Казіміра яснее. Гледзячы на мяне сваімі прыжмуранымі вачыма, ён раптам загадвае:
   – Перарэзвай леску. Ды хутчэй жа! Гэта ж у нас у мястэчку ёсць ветурач. Ён гэты кручок ураз дастане.
   Я перарэзваю леску. Мы ўдвух прабіраемся лугам да мястэчка.
   Двор ветбальніцы шырокі і прасторны. Мы заходзім у прыёмны пакой, і Казімір адразу накіроўваецца да дзвярэй з надпісам «Урач». Я іду следам за ім. У пакоі за сталом сядзіць пажылы мужчына ў белым халаце.
   Мужчына адрываецца ад папер і адразу нацэльваецца вачыма на чайку.
   Казімір торапка растлумачвае. I чым больш ён гаворыць, тым больш на твары ва ўрача расплываецца дабрадушная задаволенасць.
   – Та-ак, – кажа ён. – Гэта добра, што вы яе да мяне прынеслі.
   Ён разглядвае чайку.
   – Табе што ж, знелюбела над Дняпром лётаць, што ты на вуду кінулася? – гаворыць ён, разглядаючы разяўленую яе дзюбу. – Чайка – гэта паэзія мораў, рэчак, азёр. Пра яе нават песня складзена вельмі жаласлівая. А цяжкавата табе, мілая мая. Ну нічога, выратуем. Давядзецца аперацыю зрабіць. Будзем, мілая, горла табе рэзаць, кручок дастанем, а тады зноў горла зашыем. А вы,таварышы, пабудзьце ў прыёмным пакоі.
   Потым дзверы расчыняюцца і, трымаючы ў руках чайку, выходзіць урач. Напалоханая чайка ўвесь час варочае галавою і разяўляе дзюбу, але адтуль ужо не цячэ кроў.
   – Прымайце хворую. Сёння гэтая прыгажосць Прыдняпроўя есці не будзе. Заўтра дайце ёй дробную рыбу – найлепш малькоў. Праз шэсць дзён прынясіце – я здыму ёй швы.
   На сёмыя суткі мы забіраем яе з клеткі і нясём да ўрача. I вось – шво знята.
   – Куды вы яе цяпер дзенеце?
   – Занясём на той самы бераг і выпусцім, – адказвае Казімір. – Там у яе блізка гняздо.
   – Вось і добра, – кажа ўрач.
   На тым беразе, дзе лавілі рыбу, развязалі птушцы крылы. Нейкі час чайка стаіць, не разумеючы, што з ёю робяць. А Прыдняпроўе вабіць і кліча яе.
(479 слоў)

Паводле М. Лупсякова.

Похожие статьи:

ПераказыЧайка

Мікола ЛупсякоўМікола Лупсякоў - Мэры Кэт

Мікола ЛупсякоўМікола Лупсякоў - Дняпроўская чайка

ПераказыНа зыходзе дня

БиографииМікола Лупсякоў