Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Выпадак на паляванні

   – Сястра! Я нічога не бачу. У мяне ў вачах толькі белы туман!
   Ян Кулеш зразумеў, што гэты туман над ім назаўсёды. Ён аслеп. Яму стала горача. Слых яго ўлавіў, як медсястра некага ўстрывожана клікала... А потым ён успомніў сонечны дзень.
   Гэткія дні бываюць у канцы жніўня і на пачатку верасня. Сын Павел усё ж прымусіў, угаварыў бацьку пайсці на паляванне на качак. I ён згадзіўся, выбраў вераснёўскі пагодны адвячорак, дастаў старую аднастволку, знайшоў чатыры патроны да яе і павёў сына да рэчкі, на старыцы.
   З крыкам падхопліваецца на крыло, імклівым зігзагам узвіваецца ўгору з куп’я бакас. Стрэліць бацька не паспявае. Акрамя бакаса, больш ні на што ім не пашанцавала, і сын засмучаны, хаця Кулеш даў яму два разы стрэліць.
   I ў гэты час ад алешніку роўна, не хаваючыся, ляцяць дзве птушкі. Ляцяць крыху далекавата, упэўнена і спакойна. Кулеш ускідае стрэльбу, страляе і бачыць, як адна птушка камячком падае ў траву.
   Дзікі голуб, горлінка, нават не ўцякае ад іх, сядзіць, прыпаўшы на перабітае крыло, і круглае яго вока здзіўлена і балюча глядзіць на людзей.
   – Горлінка, – гаворыць Кулеш і адчувае, як прыкра самому, што не стрымаўся, што страляў. Навошта ім гэтая прыгожая лясная птушка. Галубы гэтыя любяць сядзець на вяршынях дрэў на ўсходзе і на захадзе сонца. Стройныя, быццам вытачаныя, нерухомыя.
   Кулеш нагінаецца, бярэ ў рукі птушку. Крыло само падае, але шрацінка папала ў цела пад ім, і таму крылом птушка не можа варухнуць. На зямлі яна прападзе.
   – А мы забяром яе дадому! Хай жыве ў нас!
   Павел па-дзіцячаму рады, што ў яго будзе жывая цацка, свой дзікі голуб.
   Дадому ён бяжыць амаль подбегам перад бацькам, задаволены і шчаслівы, што ёсць здабыча.
   Кулеш скіроўвае на агароды, каб зайсці на двор непрыкметна для людзей.
   Маці Люба сварылася тады на яго з-за падстрэленага галубка.
   – Дзіця магло пацешыцца. А ты, стары чалавек, узяў падстрэліў птушку. Куды ж цяпер яе?
   Ян маўчаў, гаварыць не было чаго.
   Пасяліўся дзікі голуб жыць на дварэ пад перавернутай скрыняй. Пакрысе голуб ажыў, пачаў кляваць зерне, піць ваду. I калі аднойчы Паўлік прыпадняў скрынку, ён выбег з-пад яе і ўзляцеў на яблыню.
   – Дальбог узляцеў! – зарадавалася старая Люба.
   – А як мы яго назад зловім? – Паўліку не хацелася разлучацца з птушкай.
   – Назад ты яго не зловіш. Паляціць ён сваіх шукаць. Пара ім у чароды збірацца і адлятаць.
   Але не адляцеў дзікі голуб, якому давялося пабыць пры чалавеку.
   – Што ж ён сабе думае? Калі не адляціць, прападзе ж зімой, – бедавала старая Люба.
   А Паўлік падсыпаў круп, і голуб прылятаў карміцца, злятаў з даху на плот, з плота на зямлю і па-гаспадарску разгульваў па двары...
   Чамусьці гэты выпадак, гэты паход з сынам успомніўся Куляшу зараз. Можа, і не было больш магчымасці пабыць вось так разам. Пахадзіць па траве на аселіцы, адпачываць пад лазовым кустом. Увесь час Кулеш быў на рабоце, МТС брала сваё, жыць даводзілася не дома. I Павел вырас сам па сабе, вывучыўся, стаў вялікім чалавекам, цяпер зрэдку ў госці прыязджае. Цяпер у сына з бацькам няма часу. Але Куляшу хацелася, каб прыехаў сын. Гэтак жа, як і калісьці сыну пайсці з ім на паляванне.
(501 слова)
   
Паводле А. Жука.