Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Вецер

    Ноччу пахаладала. Раніцаю вуліца пакрылася шэранькаю ледзяною скарынкай. Халодны і шчыльны, як вада, вецер збіваў а ног.
   Чалавек спыніў мяне і запытаўся, як прайсці да гастранома, што ля трамвайнага прыпынку. Мужчына шырока расставіў ногі, абапёрся на чорную палку. У левай руцэ матлялася на ветры карычневая сумка, старая, але акуратная. Чалавек нечакана ўсміхнуўся:
   – Я са шпіталя. Да сястры зайсці хачу. Мішку цукерак купіць трэба.
   Я сказаў яму, што лепш перайсці на другі бок вуліцы.
   Пад расшпіленым пінжаком была толькі шэрая кашуля. Відаць, калі ад’язджаў чалавек на лячэнне, не падумаў пра раннія асеннія халады.
   Нейкі час я стаяў, глядзеў, як ён асцярожна перайшоў цераз вуліцу. На адкрытым месцы ад ветру неспадзявана ўпала на тратуар сумка, высока ўскінулася ўгору палка. Апранутая ў чырвоную куртку жанчына абышла чалавека, падазрона зірнула на яго. Мужчына паволі сагнуўся, падняў сумку, асцярожна і нязграбна пайшоў далей па вуліцы.
   Ужо ў аўтобусе мне ўспомніліся нейкія нязвыклыя наскі яго чаравікаў, і толькі тады я здагадаўся, што быў ён на пратэзах.
   Ад сустрэчы, мабыць, запала ў душу незразумелая макавінка нейкай вінаватасці за вецер і холад на вуліцы, за маладую жанчыну, якая абмінула інваліда. Усё гэта паўстала ў памяці праз многа гадоў зусім нечакана.
   Дзень быў пяшчотны, цёплы. Прырода нібы хацела сагрэць і суцешыць усё жывое перад доўгімі халоднымі дажджамі. У магазіне «Дары прыроды» прадавалі мёд, і чарга стаяла на ўвесь магазін.
   – Мёду больш няма, толькі тое, што засталося ў бітоне, – не першы раз папярэджвала прадаўшчыца людзей.
   У гэтай цеснаце паўз чаргу праціснулася да прылаўка высокая жанчына з густымі залацістымі валасамі, якія спадалі на плечы. З-за іх усе, мабыць, і звярнулі на яе ўвагу.
   – Ты куды без чаргі? Назад! – нечакана прагучала аднекуль, як быццам не з цяперашняга часу.
   Пенсіянер з трохлітровым слоікам у руцэ схапіў жанчыну за локаць. Лютасць у вачах, рэзкі паварот тулава, нібы ў руках у мужчыны апынуўся аўтамат, з якім ён гатовы кінуцца на любога, хто асмеліцца ступіць уперад.
   Скаланулася ад нечаканасці прадаўшчыца, замерла на імгненне чарга, спалохана прагучаў голас жанчыны:
   – Мне не мёд. Я арэхаў хацела глянуць сыну.
   – Я не хачу арэхаў, мама, пайшлі! – хлопчык цягнуў сваю маладую маму за палец і насцярожана глядзеў на людзей. Жанчына з палёгкай паслухмяна пайшла за сынам.
   Толькі тады ўздыхнула, заварушылася чарга.
   – А рукі не трэба распускаць, – сказаў мужчына ў спартыўнай куртцы і джынсах. – Не той час!
   Пенсіянер з трохлітровым слоікам азірнуўся, змераў яго позіркам зверху ўніз і злосна прамовіў:
   – Асмялелі!
   Ён больш нічога не сказаў, павярнуўся да прылаўка. Праз два чалавекі падыходзіла чарга, мёду яму хапала на ўвесь слоік.
   Я выйшаў на вуліцу. Свяціўся пагодны вераснёўскі дзень. Але на гэтым цяпле холадам павявала ад нядаўняга. I ўспомніўся той асенні дзень, інвалід на сцюдзёным ветры, вылінялыя стужачкі ўзнагарод. I сённяшні дагледжаны твар, калодка ўзнагарод, пераважна юбілейных, і ўладная лютасць, якая раптам прарвалася на людзей аднекуль з таго часу, калі ў пашане быў другі парадак.
(463 словы)

Паводле А. Жука.

Похожие статьи:

Алесь ЖукАлесь Жук - Стары бабёр

Алесь ЖукАлесь Жук - Мужчыны

Алесь ЖукАлесь Жук - Песня

Алесь ЖукАлесь Жук - Паляванне на Апошняга Жураўля

Алесь ЖукАлесь Жук - Праклятая любоў