Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Будзе хлеб

   Язэп ішоў краем замініраванага поля. Ён ведаў, што немцы расстаўляюць міны ў строгім парадку, але так, калі пойдзеш напрасткі, дык крокаў праз дзесяць-дваццаць абавязкова наступіш на міну. Адна думка непакоіла: трэба зрабіць так, каб ніхто не загінуў тут. Але што зрабіць? Жанчыны ўсё роўна прыйдуць жаць.
   Высокай сцяной уздымалася жыта. Тоўстыя, з чырванаватымі каленцамі сцёблы стаялі адзін пры адным. Здавалася, яны так і просяцца пад серп. Колькі хлеба зглуміцца тут, калі не сажнеш! А зжаць, відаць, не давядзецца. Тут прыхавалася смерць.
   Ён раптам убачыў міну і два вусікі, што тырчалі ў бакі. Затаіўшы дыханне, адкруціў дрот, з асцярогай зняў міну. Аднёс на ўзмежак. Вярнуўся, знайшоў яшчэ адну, пачаў знімаць. Потым перастаў лічыць. Страху не адчуваў: была цяжкая работа.
   Ад работы адарвалі жаночыя галасы. Жанчыны ішлі ланцужком. Убачылі Язэпа, спыніліся. «Не бойцеся, там чыста», – гукнуў ён.
   Жанчыны пачалі жаць.
(140 слоў)

Паводле А. Асіпенкі.