Зарос курган густой травой.
Над ім няспынны шум дубоў.
Знайшлі тут вечны супакой
і я, і шэсць маіх сяброў.
Кароткі мелі мы загад:
– Стаяць, каб вораг не прайшоў!
Не адступілі мы назад –
ні я, ні шэсць маіх сяброў.
Як бліскавіцы з навальніц,
гарэлі тут агні агнёў.
А мы знішчалі чужаніц –
і я, і шэсць маіх сяброў.
Наш партызанскі ўвесь атрад
дакончыць ворага прыйшоў.
Не сталі толькі з імі ў рад
ні я, ні шэсць маіх сяброў.
Хоць мы ляжалі далавах,
хоць не маглі мы стаць ізноў, –
сціскалі зброю мы ў руках –
і я, і шэсць маіх сяброў.
Са зброяй гэтай баявой
нас пахавалі ля дубоў.
Знайшлі тут вечны супакой
і я, і шэсць маіх сяброў.
Калі айчына клікне вас,
не дайце ворагу шляхоў,
як не давалі мы ў той час –
і я, і шэсць маіх сяброў...
Похожие статьи:
Биографии → Уладзімір Дубоўка
Мікола Гіль → Мікола Гіль - Партызанскі фотаздымак
Уладзімір Дубоўка → Уладзімір Дубоўка - Як сінячок да сонца лётаў
Пераказы, дыктанты → Момант ляснога жыцця
Пераказы, дыктанты → Партызан Міша Сільніцкі