Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Інверсія

   Інверсія (ад лац. inversio — перастаноўка) — адна з сінтаксічных фігур паэтычнай мовы, такая расстаноўка слоў або словазлучэнняў у вершаваным радку, якая парушае іх звычайны граматычны парадак (выказнік знаходзіцца перад дзейнікам, азначэнне — пасля азначаемага слова, дапаўненне — перад выказнікамі г. д.)
   Iнверсія дапамагае падкрэсліць пэўнае слова, думку. Напрыклад:

 

У тундры я пражыў гады,
Там, помню, веі гэтак дзьмулі,
Што тэлеграфныя танулі
У снегавішчах правады.
(А. Александровіч. «Перамога»)


   (Звычайны парадак слоў: «...што тэлеграфныя правады танулі ў снегавішчах».)
   Асаблівую адметнасць набывае паэтычнае выказванне, калі ў складаназалежным сказе мяняецца натуральны парадак даданых сказаў:

 

А як уцешна мне было,
Што сонца, хоць усе абшары
Даўно чакалі на святло,
Пакуль ты хустачку да твару
Не завязала, —

не ўзышло!

(Максім Лужанін. «На ўсходзе сонца»),


або калі прыназоўнік ставіцца пасля назоўніка:

Глядзі,

як гнедая ўсіх абышла далёка!

Не бег, а пылам над,

зямлёю над —

Палёт.
(У. Някляеў. «Іпадром»)


   Iнверсія, недакладна ўжытая ў вершы, не толькі не праясняе паэтычны сэнс, а, наадварот, зацямняе яго.