Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Таўталогія

Таўталогія ( ад грэч. tauto – тое самае і logos – слова) – паўтарэнне ў вершаваным творы блізказначных слоў або выразаў. Напрыклад:

Ці свет, ці світае,
Ці на зоры займае?

Таўталогія звяртае ўвагу чытача (слухача) твора на нейкую думку, удакладняе яе, дапамагае ўзмацніць рытмічнасць вершаванай мовы, надаць ёй большую эмацыянальнасць.
Асабліва часта таўталогія ўжываецца ў народнай паэзіі:

Свякроў нявехны жадом жадала,
Жадом жадала ды пытом пытала,
Па ўсіх варотах стражы стаўляла.
Перапёлка-ластаўка,
Дзе лета летавала?
Дзе лета летавала,
Дзе будзеш зіму зімаваці?

У пісьмовай паэзіі таўталогія ужываецца значна радзей:

Думай думкі, што чыніці
У бядзе паганай...
(Янка Купала. «Бандароўна»)

Ужытая недарэчы таўталогія можа збедніць выказванне, абясцэніць так званую «паэтычную інфармацыю». Ужыванне адных і тых жа слоў у канцы вершаваных радкоў вядзе да ўзнікнення таўталагічнай рыфмы.
Часам таўталогію называюць плеаназмам.

Крыніцы артыкулаў:

Рагойша В. П. Літаратуразнаўчы слоўнік: тэрміны i паняцці: для школьнікаў i абітурыентаў – Мінск: Народная асвета, 2009. – 303 с.
Рагойша В. П. Паэтычны слоўнік. – 3-е выд. – Мінск: Беларуская навука, 2004. – 576 с.
Слоўнік лінгвастылістычных і тэксталагічных тэрмінаў. Складальнікі: Абабурка М. В., Казімірская Т. А, Саўчанка В. М. – Магілёў: УА «МДУ імя А. А. Куляшова», 2012. – 284 с.

Тэорыя літаратуры: дапаможнік для студэнтаў філалагічных спецыяльнасцей ВНУ / В.І. Яцухна; Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Гомельскі дзяржаўны універсітэт імя Ф. Скарыны. – Гомель: ГДУ імя Ф. Скарыны», 2006. – 279 с.