Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Тры зялёныя шары

   Граніца праходзіць па звілістай, з камяністымі берагамі рэчцы. На тым беразе – чужая зямля, невялікая вёска. Хаты глінабітныя, з плоскімі дахамі. Вокны хат выходзяць не на вуліцу, а на двор, абнесены глінянымі сценамі.
   На гэтым беразе стаіць наша сяло. У ім новая школа, прасторная і светлая, як і ўсе новыя школы ў нашых сёлах.
   З акон вучням добра відаць тая чужая вёска і людзі, якія прыходзяць да рэчкі браць ваду.
   I яшчэ апошнія дні сталі заўважаць на даху крайняй хаты дзяўчынку з хлопчыкам. Яны ўзлазілі на дах звычайна апоўдні, стаялі там нейкі час, глядзелі сюды, на наш бераг.
   Вось і ў той дзень усе іх убачылі. Цяпер дзяўчынка трымала ў руцэ нешта зялёнае.
   Вучні павярнулі галовы да акна, загледзеліся. Заўважыў, што дзеці назіраюць за нечым у акне, і настаўнік. Таксама паглядзеў у акно і ўбачыў дзяцей, якія стаялі на даху чужой вёскі і глядзелі сюды.
   – Ну і няхай стаяць, – сказаў ён. – Значыць, нешта цікавае тут бачаць.
   Ён хацеў ужо працягваць урок, як у гэты момант дзяўчынка падкінула ўгору тое, што трымала ў руках, і ў паветры паплылі тры зялёныя шары. Вецер гнаў іх цераз граніцу. Вось яны пераляцелі рэчку, пачалі зніжацца і неўзабаве апусціліся перад самай школай.
   Адзін вучань выбег у двор, схапіў шары і прынёс у клас. Да ніткі была прывязана паперка. Разгарнулі яе, а там нешта напісана не нашымі літарамі.
   Настаўнік узяў запіску, нейкі час чытаў яе моўчкі – ён ведаў мову сумежнай краіны. А потым сказаў, што запіска вельмі цікавая.
   I вось што ён прачытаў: «Мяне завуць Фаціма, мне адзінаццаць гадоў. У мяне ёсць тры старэйшыя браты і два малодшыя. Старэйшыя паехалі ў горад шукаць работу, але не могуць яе знайсці. А я малодшых даглядаю і па гаспадарцы памагаю бацькам. З даху свайго дома бачу вашу школу і дзяцей, якія там вучацца. У нашай вёсцы школы няма, а я і брацік вельмі хочам вучыцца ў вашай школе, яна ж зусім блізка ад нас, толькі рэчку перайсці. Жывём мы бедна, бацькі не могуць паслаць нас вучыцца ў горад. Просім, прыміце нас у сваю школу. Наш дом крайні ад рэчкі. Пісала гэта не я, я не ўмею пісаць і чытаць. Пісаў мой старэйшы брат, ён адзін трохі пісьменны ў нашай сям’і, навучыўся грамаце ў салдатах».
   Настаўнік паклаў запіску ў кішэню і падышоў да акна. I ўсе вучні глядзелі на тую крайнюю хату, на якой стаялі Фаціма з брацікам. Яны былі блізка ад школы, і каб крыкнуць усім класам,то, відаць, пачулі б і адгукнуліся.
   Блізка, але паміж імі і школай граніца.
   – Шкада Фаціму, – наперабой загаварылі вучні. – Няхай бы вучылася ў нас, месца хопіць, школа прасторная.
   Урок працягваўся. Як ніколі сцішаныя і сур’ёзныя сядзелі на гэтым уроку вучні. I кожны думаў: якое шчасце, што жывуць яны не па той бок мяжы, а ў краіне, дзе могуць вучыцца, дзе маюць усё, пра што мараць Фаціма, яе брацік і многія іншыя такія ж няшчасныя дзеці.
(473 словы)

Паводле В. Хомчанкі.

Похожие статьи:

Васіль ХомчанкаВасіль Хомчанка - Білеты у цырк

Васіль ХомчанкаВасіль Хомчанка - Дзве Дашы

Васіль ХомчанкаВасіль Хомчанка - Яблык

Васіль ХомчанкаВасіль Хомчанка - Звон пад зямлёй

Васіль ХомчанкаВасіль Хомчанка - Янкава рукавічка