Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сіла зямлі

   Ніхто ўжо не памятае, колькі стагоддзяў людзі карыстаюцца лясным багаццем. Не адно пакаленне на розныя патрэбы драла бяросту, выбірала патроху белавата-зялёны мох, мяккі і доўгі.
   Вакол ствалоў сосен і бяроз ляжаць мяккія мохавыя купіны. На іх расце амаль у пояс чалавеку багун і чарнічнік, сцелюцца карычневыя ніткі журавінніку. Лагчына апаясана вузкай паласою верасу з бруснічнікам. На гэтым поясе растуць і баравікі.
   Людзі ашчадна карысталіся дарамі. Залатым лесам называлі гэтую мясціну. У засушлівыя гады, калі перасыхалі нават навакольныя балоты, у лагчыне выціскалася халодная вада.
   Калі прыйшлі меліяратары, праз перашыек да самага цэнтра лагчыны была пракапана канава. Цяпер па ёй цурчыць ручаёк. Вада ў ім празрыстая, халодная, з падземных крыніц, якія схаваны пад мохам.
   Зімою ж, калі стаяць моцныя маразы, вада ў канаве замярзае. Але люты мароз не можа закаваць ручай. Вада ўсё роўна выбіваецца наверх, і тады з’яўляюцца наплывы, трэшчыны. Здаецца, што ніхто і нішто не можа спыніць жыцця крыніц, народжаных падземнаю сілаю зямлі.
(156 слоў)

Паводле З. Бяспалага.