Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Спрадвечнае імкненне

   Лес шумеў адразу за хатаю. Вецер гуляў адталым голлем у густых кронах, і ўнізе, каля камлёў, пахла звільгатнелым мохам і адсырэлай карой.
   Выглядала на рэдкіх прагалінах ярка-зялёная, як перамытая, дзераза, а ў наледзянелых яшчэ гнёздах ляжалі палушчаныя за зіму яловыя шышкі, пакуль што чакалі сваёй пары круглыя, з павыцінанымі беражкамі лісты пралесак.
   Але ўжо жывы дух цяпла і неспакою панаваў у лесе. I ніводная расліна, ніводны парастак, ніводнае дрэва і ні адна жывая істота не думала ў той час пра смерць. Такой гармоніяй дыхала ўсё жывое, такой адзінай, непадзельнай стыхіяй імкнулася жыць, і любіць, і нараджаць новае жыццё, што, здавалася, няма на свеце такой сілы, якая б магла спыніць, суняць гэтае неадольнае, спрадвечнае імкненне... I хіба толькі адна старая елка не падзяляла гэтай радасці вясновых народзін: яна шумела трывожна, глуха. I толькі Паўлюк чуў і разумеў яе шум. Ён адбіваўся ў яго сэрцы прадчуваннем блізкай і немінучай бяды.
   Прырода ажывала, і з кожным днём усё шырэй і смялей разнімала свае абдымкі вясна.
   То была апошняя Паўлюкова вясна.
(169 слоў)

Паводле X. Лялько.