Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рэкс

   Кастусь Трахімчык сядзіць каля агню і ломіць аб калена сухенькае галлё. Другі паляўнічы – Аляксей Шусцік – ляжыць на хваёвых лапках і глядзіць у шэрае неба. Прыпёршыся плячыма да хвойкі, сядзіць трэці паляўнічы – Павел Бурш. Мужчыны зрэдку перакідваюцца словамі.
   – Што, стаміўся, Рэкс? – спытаў Павел Бурш.
   Сабачка падняў галаву, зірнуў на гаспадара і вільнуў хвастом.
   – Трэба ж папрыдумляць такія імёны сабакам: Рэкс, Казбек, – павярнуўся на жывот Аляксей. – Во ў майго – Жулік. I проста, і гучна, і зразумела.
   – Не я прыдумляў... Ён мне дастаўся з такім імем, – адказаў Бурш і спытаў у Шусціка: А ты ведаеш, што такое Рэкс? Не? Цар – па-лацінску. Праўду я кажу, Рэкс?
   Сабака ўстаў. Віляючы хвастом, падышоў да гаспадара і палажыў галаву яму на калена.
   – Мы тады стаялі пад Варшавай. Аднае раніцы пайшлі гітлераўскія танкі ў наступленне. Нашы падбілі некалькі. Кінуліся мы да падбітых. I раптам разам з людзьмі выскачыў з аднаго танка вось ён, – пагладзіў Бурш Рэкса.
   Мне і яшчэ аднаму аўтаматчыку загадалі потым адвесці палонных у тыл. Вярнуліся мы ў часць гадзіны праз тры. Акружылі нас салдаты ў бліндажы і давай разглядаць Рэкса. Кожны разумеў: нічым яно, нямое стварэнне, не вінавата, што служыла фашыстам. I ўсе з ахвотай падносілі сабаку есці, хто што меў. Але Рэкс толькі пазіраў ім у вочы, а да ежы не дакранаўся.
   I зусім выпадкова Рэкс назаўтра ўзяў есці з маіх рук. Мы сядзелі ў бліндажы і абедалі. Я адкусіў кусок хлеба, намазанага кансервамі, і працягнуў Рэксу.
   – На, кажу, пакаштуй нашых салдацкіх харчоў.
   Рэкс устаў, падышоў павольна, узяў з рукі хлеб і праглынуў. Салдаты аж есці перасталі ад здзіўлення. «Узяў, узяў», – зарадаваліся.
   – А што я гаварыў, – прагаладаецца, будзе есці, – сказаў адзін салдат, адрэзаў лустачку хлеба, намазаў кансервамі і таксама падаў Рэксу.
   Сабака не дакрануўся. Тады салдат аддаў лустачку мне, але і з маіх рук сабака больш не ўзяў.
   – А ты адкусі і дай з рота, – параілі.
   Я так і зрабіў. Рэкс узяў хлеб, з’еў, завіляў хвастом і яшчэ глядзіць.
   Рэкс браў толькі з маіх рук. I хутка ён так прывык да мяне, што на крок не адставаў: куды я – туды і ён. Пайду па суп, і ён побач з кацялком у зубах па сваю порцыю ідзе. Лягу спаць, і ён каля мяне ўкладваецца.
   Аднойчы ў цёмную ноч пайшлі мы па языка. А ноч – хоць ты ў вока пальцам калі. Азірнуўся я паглядзець, ці не адстаў напарнік... Тут раптам на плечы мне фашыст наваліўся. I адразу за горла схапіў. Таксама, мабыць, па языка поўз.
   Крутнуўся я, вылузаўся наверх. Валтузімся: то я пад ім, то ён пада мною, зморваем адзін аднаго, а голасу не падаём. I раптам я адчуў, што аслаблі рукі ворага, пальцы расшчаміліся. Вывернуўся я наверх, гляджу: мой Рэкс, вось гэты малайчына, схапіў фашыста за шыю і трымае. Я хуценька заткнуў яму рот, каб не нарабіў крыку. А тут і мой напарнік падаспеў. Скруцілі мы рукі паганцу і пацягнулі за сабою.
   Так мы з Рэксам і не расстаёмся з таго часу. Скончылі вайну, прыехалі на маю радзіму і трэці год жывём тут. Праўда, Рэкс?
   Сабака, як быццам у знак згоды, лізнуў гаспадарову руку.
(502 словы)

Паводле А. Пальчэўскага.

Похожие статьи:

ПераказыДаверлівасць

ПераказыНезвычайны выпадак

ПераказыВальс Шапэна

ПераказыБуслы на руінах

ПераказыДуб