Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Песня птушкі

   У цеснай і моцнай турме аднаго вялікага горада сядзеў бедны асуджаны. Дрэнныя людзі закавалі яго ў ланцугі і кінулі ў турму.
   У турме было сыра, цёмна і холадна. Замест пасцелі яму кінулі мокрую салому. Кармілі яго адным толькі хлебам і давалі адну ваду. Сядзеў ён там шмат гадоў, змучаны, бледны, хворы і нудны. Рэдка свяціла сонца ў яго маленькае і вузкае аконца, а свежае паветра не праходзіла ў турму. Сумна думаў бедны астрожнік пра сваіх дарагіх родных, пра маленькіх сваіх дзетак. Думаў ён, можа быць, даўно ўжо ўсе забыліся пра яго, лічаць нежывым. Што робіцца там, у далёкім родным краі, на зямлі?
   Ён падышоў да аконца. Быў дзіўны летні вечар. Сонца апускалася ўжо да лесу, і ціха і хораша свяціліся яго верхавіны ў залатым бляску апошніх промняў. Па вуліцах ішлі і ехалі людзі. Турма была высокая, і людзі здаваліся маленькімі. Ён крыкнуў ім, але ніхто яго не пачуў. У сінім небе лёталі птушкі. Насупраць акна ціха пралятаў арол.
   Папрасіў астрожнік арла сесці да яго на аконца і расказаць, што робіцца на зямлі, заспяваць яму песню.
   – Не, – сказаў арол, – акно тваё надта малое, і мне недзе сесці. Я не раскажу табе, што робіцца на зямлі, бо рэдка апускаюся на зямлю. Я ўю гняздо сваё на самых высокіх курганах у гарах і на старых дубах, далей ад нягодных людзей, каб не разбурылі яны майго гнязда. Я не заспяваю табе песні, я ніколі не спяваю на зямлі. Я падымаюся высока-высока, і мае песні слухае толькі вечнае сонца.
   I шырокімі ўзмахамі дужых крылаў арол горда падняўся да неба і схаваўся з вачэй.
   Папрасіў астрожнік лебедзя расказаць яму, што робіцца на зямлі, і заспяваць песню. Але не мог лебедзь расказаць яму пра зямлю, бо плаваў заўсёды ў чыстай вадзе, між зялёнага чароту. А песні спяваў толькі перад тым, як паміраў.
   Тады папрасіў астрожнік верабейчыкаў сесці на акенца, расказаць, што робіцца на зямлі, і заспяваць песеньку. Але верабейчыкі спяшаліся хутчэй падзяўбці зярнятак, што рассыпаў мельнік, і не мелі часу затрымлівацца каля акна.
   I сумна апусціў галаву бедны астрожнік, і вострым болем заныла яго сэрца.
   Раптам фыркнула шэранькая птушачка, павярцелася перад акенцам і села на жалезныя краты.
   – Здароў, салавейчык! Дзякуй табе, мілая птушачка, што наведала мяне. Раскажы, што робіцца на зямлі, заспявай мне песню.
   I заспяваў салавейка, і паліліся такія трэлі, што бедны астрожнік заплакаў з радасці і ўпаў на салому.
   А салавейка спяваў, што раніцай прыляцеў ён да доміка астрожніка, сеў на зялёны арэхавы куст перад адчыненым акенцам і ўсё спяваў і спяваў. А цяпер ён спяваў астрожніку пра яго сыночка, якога бачыў учора ў калысцы пад акном, спяваў пра сваякоў, якія плачуць і ўспамінаюць яго, якія любяць яго і хочуць убачыць.
   – Не маркоцься! – спяваў салавейка. – Бог бачыць, што ты невінаваты. Злыя людзі выпусцяць цябе, і ты зноў выйдзеш на волю, на свет, на чыстае паветра. Дзеці твае будуць цябе шанаваць і любіць... Будзе ціхі летні вечар, доўгія цені пацягнуцца ад дрэў, а ты будзеш, седзячы на ганку, расказваць сваім дзецям, як ты пакутаваў. Будзеш іх вучыць, каб яны, як вырастуць, не давалі злым людзям рабіць злых спраў, каб не крыўдзілі другіх людзей. I дзеці твае паслухаюць цябе. Як яны вырастуць, ты ўбачыш іх добрымі, чэснымі і справядлівымі. Ты будзеш жыць доўга-доўга. Валасы твае пасівеюць, але сэрца будзе радасна біцца.
(536 слоў)

Паводле Я. Коласа.

Похожие статьи:

Ян ЧачотЯн Чачот - Песні і балады

ППесня

ПераказыУ вясеннім небе

ВВясельныя песні

ПераказыУладар начной пушчы