Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Пах грыбоў

   Юзік з бацькам прыехалі адведаць у бальніцу настаўніцу Ларысу Іванаўну, якой ледзь паспелі выклікаць машыну «хуткай дапамогі» да школы, дзе яна вучыла маленькіх пачаткоўцаў.
   Убачыўшы наведвальнікаў, настаўніца радасна ўсміхнулася.
   Яна прыкметна схуднела. Бальнічны халат быў прасторны, і настаўніца ў ім выглядала як падлетак. Бачачы, як Юзікаў бацька сарамліва топчацца ля дзвярэй, Ларыса Іванаўна прыўзнялася на ложку і паказала на табурэт:
   – Садзіцеся туды: будзе зручней. А ты, Юзічак, можаш прысесці на мой ложак.
   Бацька паставіў на тумбачку слоік мёду і паклаў нізку сушаных грыбоў. Па палаце разнёсся непаўторны грыбны пах. Паўнаватая жанчына, якая ляжала ў палаце з настаўніцай, захоплена войкнула і прысела на табурэт каля свайго ложка.
   – Грыбы? – падзівілася яна. – Ах, як даўно не чула іх паху. Можна патрымаць?
   – А чаму ж не? – ажывіўся Юзікаў бацька. – Гэта мы з Юзікам збіралі і сушылі іх.
   Ён расказаў, як з сынам хадзілі ў грыбы...
   Калі выдавалася вольная хвіліна, бацька браў з сабой Юзіка, і яны ішлі па баравінах. Там, пад высокімі соснамі, грыбы раслі сямейкамі, моцныя, на тоўстых ножках, з цёмна-карычневымі, як берэты ў казачных прынцаў, капелюшамі. Юзік асцярожна падразаў карані, клаў у кошык чарговы грыб і прыгаворваў:
   – Ляжы тут, маленькі. Хопіць па лесе разгульваць...
   Вочы настаўніцы свяціліся радасцю, калі тая глядзела на наведвальнікаў, на грыбы, што яны прывезлі з далёкага лесу.
   – Папросім кухара, каб згатаваў іх хворым. Праўда, Пятроўна? – звярнулася настаўніца да паўнаватай жанчыны.
   – А што? Праўда. Але ж шкада: не нанюхаемся ляснога водару.
(234 словы)

(Паводле М. Даніленкі)

 

Похожие статьи:

Эдзі АгняцветЭдзі Агняцвет - Твая настаўніца

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Свята настаўніцы

Пераказы, дыктантыСвята настаўніцы

Васіль ЖуковічВасіль Жуковіч - Першая настаўніца

Сяргей ГрахоўскіСяргей Грахоўскі - Першая настаўніца