Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Партрэт сонца і мора

   Сонца падымалася з мора – ён глядзеў, і гэта яму ніколі не надакучала.
   Сонца заходзіла ў мора – ён глядзеў, і гэта таксама яго заварожвала, нібыта вось-вось павінна была раскрыцца нейкая таямніца.
   Ён даўно думаў пра гэтую далікатную еднасць – святла і вады, – хацеў зразумець, ахапіць яе розумам, а потым калісьці, можа, і ўвайсці ў яе, стаць пасярод: з аднаго боку мора, з другога – сонца.
   I яшчэ яго даўняю і ці не заўсёднаю мараю было напісаць партрэт сонца і мора – разам: спасцігнуць іхнюю еднасць і паказаць яе іншым.
   Таму ён і прыехаў сюды, на поўдзень, на паліняла-жоўты і ў той жа час сакавіты, зялёна-магнолісты поўдзень, падоўгу сядзеў ля мора, глядзеў, як нібыта самі сабою коцяцца спакойныя і, адчуваў, дужа пругкія, быццам рыбіны, хвалі, слухаў іх уніклівы шум, калі яны, дасягнуўшы берага, абмывалі і так ужо мокрыя каменьчыкі, робячы іх яшчэ прыгажэйшымі, і думаў, што, мусіць, яму і на гэты раз не ўдасца здзейсніць сваю мару – напісаць партрэт хоць бы, да прыкладу, аднаго мора.
   Хіба можна намаляваць жывое мора?
   Яно такое ж няўлоўнае, як, скажам, трымценне пальмавага лісця ад дотыку лёгенькага-лёгенькага ветрыку, – якім ён заўсёды захапляўся, заўсёды дзівіўся, але ніколі не браўся гэта маляваць, – хто адважыцца паспрабаваць спыніць такі момант, перанесці яго на паперу, але так, каб лісце, і намаляванае, трымцела на аркушы без ветру.
   У простым і зразумелым часам месціцца ўсё складанае і невымоўнае.
   Неяк, лежачы на пляжы, вачыма да пяску, ён глыбока выдыхнуў паветра і, убачыўшы, як ад нейкага невядомага цэнтра вельмі ж прыгожа, веерам пабеглі ва ўсе бакі пясчынкі, здзівіўся, узрадаваўся нечаканаму адкрыццю, але тут жа і засмуціўся: гэта ж таксама нельга намаляваць. Такі рух непадуладны фарбам, словам, нават гукам: перад нейкаю пясчынкаю бездапаможнае ўсё: мастацтва, літаратура, музыка.
   Аднойчы на марскім беразе надвечар ён застаўся адзін.
   Стаяў і ўсё, як фотамайстар, хацеў з’яднаць у адзін кадр мора і сонца. Чамусьці ведаў, што гэта яму сёння ўдасца, і аж трымцеў ад нецярплівасці.
   Садзілася сонца, і мора чакала яго і ў нястрыманасці сваёй аж прыпадымалася, здаецца, над небасхілам, хоць само было надзіва ціхае і звонку выглядала зусім спакойным.
   Сонца паволі ўваходзіла ў мора. I мора з радасцю і ласкаю прымала яго ў сябе, лашчыла, атуляла, гладзіла і, нецярпліва выгінаючыся ўсе бліжэй і бліжэй, хавала ў свае воды, у свае глыбіні.
   Ён ведаў, што ўсё гэта міраж, што так не можа быць – сонца ж на самай справе заходзіць зараз вельмі далёка і ад мора, і ад самой зямлі. Але гэта было наяве, і ён нават не сумняваўся, што насуперак усёй логіцы і сусветнай практыцы, насуперак усім законам сонца вось зараз заходзіла менавіта ў мора!
   Стала ціха-ціха і дрымотна: нідзе нічога не варушылася. Мора, схаваўшы ў сабе сонца, ляжала ціхае, маўклівае і стомленае – яно, здаецца, засынала...
   I тады ён пачуў нейкі выразны голас – нібыта нехта плыў да яго з боку мора.
   – Ты ўбачыў тое, чаго нельга бачыць людзям. Напішы гэта альбо забудзься зусім. Але калі зможаш напісаць адчутае, звар’яцееш ці памрэш. Памрэш геніем.
   Аднак чалавек быў проста баязлівы.
   Ён нічога не напісаў, а хуценька выкінуў усё, што ўбачыў, з галавы, вызваліўся ад нейкіх міжвольных думак, якія трывожылі яго, і не звар’яцеў.
   I застаўся жыць. I звычайна, як і раней, працаваць.
   Вечным няўдачнікам.
   Бо ўся звычайная праца чалавека, як сказаў прапаведнік, для рота яго, а душа гэтым не насычаецца.
(532 словы)

Паводле Я. Сіпакова.

Похожие статьи:

Янка СіпакоўЯнка Сіпакоў - Перавернуты

ПераказыСонца не стаіць на месцы

Янка СіпакоўЯнка Сіпакоў - Як спакайней?

ПераказыГімн жыццю

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Хто памагае сонцу