Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Паклон

   Хлопчык катаўся на каньках і нечакана праваліўся пад лёд. Дзеці, якія гулялі побач, закрычалі, забегалі. Ніхто з іх не адважыўся кінуцца на дапамогу.
   На шчасце, берагам ішоў салдат. Пачуўшы крыкі, ён скінуў шынель і шапку і, скокнуўшы ў рэчку, нырнуў. Неўзабаве ён узняў над галавою хлопчыка. Вада была салдату па шыю, і ён пайшоў да берага, крышачы лёд.
   Сабраліся людзі. Прыбегла і маці хлопчыка. Плача ад радасці, дзякуе салдату, дамоў запрашае абсушыцца, а салдат, выліўшы з ботаў ваду, надзеў шынель і шпарка пабег у свой ваенны гарадок. Ніхто не паспеў нават імя ў яго спытаць. I ў твар ніхто не запомніў.
   Назаўтра ў ваенны гарадок прыйшла жанчына. Яна расказала, як салдат выратаваў яе сына, і прасіла паказаць салдата. Аб’явілі па ротах, каб салдат з’явіўся, але ён не прыйшоў. Тады салдат пастроілі.
   Жанчына ўспомніла, што той быў малады, з гвардзейскім значком. Агледзела строй: усе маладыя, ва ўсіх значкі. Не пазнала жанчына таго салдата. Пайшла яна да варот і, павярнуўшыся, нізка пакланілася ўсім салдатам.
(163 слова)

Паводле В. Хомчанкі.