Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Лялечка

   Ліда помніла сябе з той шчаслівай пары ранняга маленства, калі яна чатырохгадовай дзяўчынкай лавіла ў садзе стракатых матылёў. У блакітнай сукенцы, з чырвонай стужкай у кучаравых валасах, чысценькая і беленькая, яна нагадвала прыгожую ляльку. Маці так і клікала яе: «Лялечка, не спяшайся! Лялечка, не разбі носіка!» Мама заўсёды была на варце яе здароўя і спакою.
   Тата прыходзіў дамоў пад вечар. Ён насіў Ліду на руках, падкідаў угору, гойдаў на каленях, і яна часта засынала, прытуліўшыся да яго грудзей.
   Тады яны жылі ў Сібіры. Лідзіна радзіма, якой яна не памятала, ляжала ў руінах і папялішчах. На свеце была вайна. Тата працаваў у леспрамгасе. Ён часта гаварыў маме:
   – Трэба, Ганна, аддаць нашу Лідачку ў дзіцячы садок. Там і харчы добрыя, і догляд нядрэнны.
   – Што ты, Васіль! Каб аддаць яе ў чужыя рукі! Наша Лідачка вунь якое мілае дзіця, а зірні на суседскіх! Такія распусты! I мурзатыя, і абарваныя, і заўсёды з сінякамі ходзяць.
   Бацька ўздыхаў, і на тым гаворка канчалася. Як толькі Ліда стала вучаніцай, маці не магла нарадавацца. Дачка прыносіла дамоў адны пяцёркі.
   – Вельмі разумная дзяўчынка, – сказала на бацькоўскім сходзе настаўніца. – У яе добрыя здольнасці, але мне здаецца, што яна занадта ўжо высакамерная. Падумайце пра гэта.
   Маці выслухала гэта моўчкі, а дома пры Лідзе сказала бацьку, што настаўніца першага класа не разумее, якое адоранае дзіця Лялечка.
   I вось дзяўчынка вырасла, ужо канчае школу. Цяпер з ёю нават маці няпроста. Сёння Лідачка ўвайшла ў хату, кінула паліто на матчыны рукі, а партфель з падручнікамі ў кут і, не спяшаючыся, падышла да люстэрка. Адтуль на яе зірнуў прыгожы круглы тварык з ямачкамі на шчоках, з пагардлівай усмешкай на вуснах. Блакітныя вочы выглядалі з-пад доўгіх веек, як расцвіўшыя пралескі. Позірк гэтых вачэй быў малады і свежы, але нейкі халодны. Так бывае ранняй вясной, калі здаецца, што на дварэ цёпла і радасна, бо так ясна свеціць сонца і зелянее траўка, а як толькі выйдзеш за парог, цябе нечакана праніжа халодны вецер. Такая была і Лідаччына прыгажосць – заманлівая і халодная.
   Наглядзеўшыся ў люстэрка, дачка села за стол і гукнула:
   – Ну, ці скора там?
   – Нясу, нясу, Лідачка! – азвалася з кухні маці.
   Праз некалькі хвілін яна падала полудзень, але Лідачка пакаштавала, скрывілася і, адсунуўшы ўбок талерку, пачала разглядаць малюнкі ў новым часопісе для жанчын.
   – Еш, Лідачка, хутчэй, а то суп астыне, – сказала маці.
   – А ён у цябе халодны ці гарачы – бурда бурдой.
   Ліда цяпер амаль заўсёды была нечым незадаволеная. Усюды яна знаходзіла нешта такое, што псавала настрой. Добрая адзнака, якую атрымлівала не яна, новая сукенка ці туфлі ў аднакласніцы, няўвага з боку настаўнікаў – усё атручвала яе жыццё. Ёй здавалася, што яе абкрадваюць і з яе смяюцца.
   Сябровак яна не мела. Дакладней, з ёй, Лялечкаю, ніхто не мог сябраваць. Знаходзіліся сяброўкі, але ненадоўга. Варта было дзяўчыне быць чым-небудзь лепшай, і Ліда лічыла яе сваім ворагам. Адным словам, яна ўсюды і заўсёды хацела быць першай і шукала вінаватых, бо думала, што нехта ёй замінае. Сёння для злосці было шмат прычын. Асноўная з іх такая. Хутка экзамены на атэстат сталасці, і яна не была ўпэўнена, што будзе лепшай.
(498 слоў)

Паводле А. Чарнышэвіча.

Похожие статьи:

ПераказыМара здзейсніцца