Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Клён

   Карані дрэва ўпершыню пасля зімовага нябыту спачатку насцярожана, а потым усё больш прагна пацягнулі з адталай зямлі яе сокі, і тыя пабеглі вышэй і вышэй, да галін і галінак, да сучка, што з восені ўчэпіста трымаў бурштынавы лісток, які можна будзе скінуць толькі тады, калі пупышкі радасна і ўрачыста пырснуць новай зелянінай.
   Салодкая дрыготка прабегла па ўсім яго агромністым целе, і клён прачнуўся. Ён страпянуўся і ўсцешана ўбачыў са сваёй высачыні тое, што сніў усю доўгую завейную зіму: жоўта-блакітную, як ясны восеньскі дзень, хату, сядзібу, усю невялікую, багатую на сады вёску, поплаў з белымі плямамі гусей і няроўны лілавата-зялёны шнур лесу. У гэтым лесе ён, клён, нарадзіўся калісьці. I адтуль прыйшоў летась ласы на садавіну вожык. Прыйшоў ды, зладзіўшы ў ямцы непадалёк кубло, так і застаўся ў садзе зімаваць. Ён – колкі клубочак, маленькую, кволую цеплыню якога клён адчуваў скрозь сон у зімовую халадэчу.
   Захмялелы малады вецер, напоены таемнымі напаўзабытымі ляснымі пахамі, лашчыў ягоныя галіны. У небе цурчэў тоненькі струменьчык жаўруковае песні.
(164 слова)

Паводле У. Арлова.