Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Зялёны востраў

   У сонечную летнюю пару, калі ўсё наваколле спавіта тонкай пялёнкай сіняватай смугі, мястэчка з пераезда здаецца надзвычай прыгожым. Атуленае садамі і прысадамі, яно ўяўляецца зялёным востравам сярод залацістага збожжавага разліву. Адзін толькі будынак выразна выдзяляецца на гэтым востраве – школа. Яе малочна-белы гмах вышэй хат і магазінаў, вышэй самых высокіх таполяў і ліп і таму міжволі прыцягвае ўвагу кожнага, хто дабіраецца да мястэчка.
   Год назад, калі Міця закончыў дзевяць класаў, бацька спытаў:
   – Што будзеш рабіць далей? Можа, хопіць навукі?
   – Пайду вучыцца далей, у інстытут. А летам гуляць не буду, паступлю ў рамонтнікі.
   Сцяпан з павагай зірнуў на старэйшага сына, худзенькага, шчупленькага, які разважаў так па-даросламу.
   Бацьку Міця сказаў праўду. А наогул, ён зацяты хлопец і сваімі планамі дзеліцца не з кожным. Магчыма, на яго характары пакінула свой след жыццё наводшыбе. Тым не менш ёсць у Міці сябры, і яны любяць прыходзіць у будку ці пад сасну. Сябруюць яны даўно і вучацца ў адной школе, дапамагаючы адзін аднаму ва ўсім.
(161 слова)

Паводле I. Навуменкі.