Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Данілкаў бунт

   «Цікава, адкуль гэта ўзялася ў клеці ласіная шкура? – думае Данілка. – А можа, бацька знайшоў гэтую шкурку ў лесе ці адабраў у якога браканьера? Дык чаму ён не расказаў тады пра гэта Данілку? Ён жа ведае, што Данілка – першы памочнік лесніка дзядзькі Яўхіма. А што калі бацька сам? Не, не!» – Данілка адганяе ад сябе гэтую думку. Ён любіць свайго бацьку і не хоча думаць пра яго дрэнна.
   – Аб чым жа гэта ты так моцна думаеш, сынок? – усміхаецца маці.
   – Хачу разгадаць, адкуль у нашай клеці ласіная шкура ўзялася? Хто яе там схаваў?
   Маці спалохана азіраецца і сярдзіта шэпча:
   – Ціха ты, дурніца! Пачуе хто, дык і сораму і бяды не абярэшся праз гэтую шкуру.
   – Няўжо бацька? – пытае ён ледзь чутна, і ў пытанні гэтым такая роспач, такая крыўда.
   – Ён незнарок, – гаворыць маці.
   Але Данілка ўжо не чуе яе слоў. Уся яго істота паўстае супраць такога ўчынку.
   А вось і бацька. Ён яшчэ здалёк вітае сына:
   – Салют! Што новага, лясны гаспадар?
   – Скажы, навошта ты лася забіў?
   Бацька нейкую хвіліну маўчыць, хмурыцца, а пасля, нібы апраўдваючыся, гаворыць:
   – Яна ж у балота ўскочыла, нагу зламала. Калі б не прыстрэліў, дык яе б багна засмактала або ваўкі разарвалі.
   – А хіба нагу нельга было вылечыць?
   Голас Данілкі задрыжаў, пырснулі слёзы.
   «Вось яна, тая ласіха», – думае Данілка, калі маці стаўляе на стол вялікую патэльню смажанага мяса.
   – Я не буду есці гэтага мяса, мама. Дай мне кубак малака з бульбай.
   – А не дуры, хлопец! – злосна крычыць бацька. – Еш, кажу, а не то – папружку зніму!
   Невядома, чым бы скончылася гэтая сутычка, каб за акном не пачуўся голас Андрэйкі:
   – Данілка, бяжым хутчэй да нас! Дзядуля з лесу малое ласянятка прынёс. Знайшоў яго ля балота. А якое прыгожанькае, каб ты бачыў. Відаць, ад маткі адбілася. Мы з табою яго гадаваць будзем.
   Пачуўшы гэта, Данілка выскаквае з-за стала бяжыць з хаты.
   Хлопчыкі прыбеглі да лесніковай хаты. У сенцах яны ўбачылі дзеда Яўхіма. Ён сядзеў ля маленькага танканогага ласяняці і торкаў яму ў рот соску, надзетую на бутэльку з малаком. Ласяня спалохана пазірала на яго вялікімі бліскучымі вачыма і ніяк не хацела смактаць соску. Тады дзед Яўхім злаўчыўся і пырснуў на ружовы язычок крыху малака. Адчуўшы яго смак, ласянятка ўхапілася за соску і пачало прагна смактаць.
   – Ну вось і добра, вось і малайчына, – прагаварыў дзед Яўхім. – От каб нам злавіць таго паганца, які загубіў тваю маці, мы б з яго самога скуру злупілі, – злосна сказаў ляснік.
   – А мо ён незнарок? – глуха прамовіў Данілка.
   – Як гэта незнарок? – абурыўся ляснік. – Мяса ласінага, гад, захацеў. А тое, што малое асіраціў, красу лесу загубіў, яму і гора мала.
   Цяжка было на сэрцы ў Данілкі, калі ён увечары вяртаўся дадому. Ён чамусьці адчуваў сябе зусім маленькім і асірацелым, як тое кволае ласянятка. Бацька, з якім так добра сябраваў, стаў раптам нейкім чужым.
   Апынуўшыся ля свайго двара, Данілка стаіўся пад старой высокай таполяй.
   – Час вячэраць. Дзе ж ён дагэтуль бегае, не еўшы? – пытае бацька, і ў голасе яго чутна трывога.
   Данілка пакідае сваю хованку, адчыняе веснічкі і ідзе насустрач бацьку.
   – Данілка, сынок! – радасна ўскліквае бацька і прыгортвае сына да сябе. Данілка, захліпаючыся ад слёз, горача шэпча:
   – Татка, ты ніколі больш не будзеш крыўдзіць лясных жыхароў? Праўда, татка?
   – Ніколі, сынок, ніколі!
   Голас бацькі гучыць цвёрда, як клятва, і ў Данілкі на сэрцы адразу робіцца лягчэй.
   – А за ласіху – даруй. З кім не здараецца, сынок? Памыліцца кожны можа. Важна толькі, каб ты сваю памылку выправіў, каб яна на тваім сумленні каменем не ляжала. А за тое, што ты вайной на мяне пайшоў, што зла не церпіш, – хвалю. Зла нікому нельга спускаць, сынок. Нікому!
(557 слоў)

Паводле Я. Бяганскай.

Похожие статьи:

БиографииЯдвіга Бяганская

Ядвіга БяганскаяЯдвіга Бяганская - Новенькая

Ядвіга БяганскаяЯдвіга Бяганская - Міколкава ялінка

Ядвіга БяганскаяЯдвіга Бяганская - Пра казачных чалавечкаў

Ядвіга БяганскаяЯдвіга Бяганская - Сланечнікі