Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Дажынкі

   Віктарава звяно першым не толькі ў сябе, але ва ўсім раёне скончыла жніво і выйшла з найбольшым намалотам. У іхнім калгасе стала добрай традыцыяй святкаваць дажынкі. Праводзілі гэтае свята ў першую нядзелю пасля завяршэння жніва.
   Святкаванне дажынак вырашылі праводзіць на плошчы перад Палацам культуры.
   Апоўдні стаў збірацца народ. Іграў аркестр, то тут, то там у два-тры галасы ўзнікала песня і абрывалася, чуўся смех, стаяў бязладны гоман. Віктаравы хлопцы мітусіліся ў натоўпе ў вясёлым настроі, жартавалі, падпявалі дзяўчатам.
   Раптам абарвалася музыка, заціх гоман. Віктар убачыў, як з калгаснай канторы выйшаў старшыня Барыс Андрэевіч Чармакоў са старэйшынамі калгаса, сярод якіх быў і яго бацька. У ветэранаў вайны і працы ўсе грудзі ў ордэнах і медалях. Побач са старшынёй ішла, пабліскваючы сваімі ўзнагародамі, старая, сівавалосая Зарына Васільеўна Качуба. Яна несла каравай на вечку ад хлебнай дзяжы, засцеленым вышываным ручніком. Не так даўно Зарына Васільеўна, пяюха і весялуха ў свой час на ўсё сяло, была звеннявой па лёну. Але яе разам з усім звяном паступова адціснула ўбок тэхніка. Механізатары цяпер машынамі сеюць і полюць, цярэбяць і рассцілаюць, падымаюць і адвозяць на льнокамбінат. Увішная Васільеўна, як завуць яе ўсе ў вёсцы, са строю не выйшла. Яна, інспектар па якасці, часта цярэбіць калгаснікаў і тых жа механізатараў за нядбайную работу.
   Барыс Андрэевіч аб’явіў пачатак урачыстасці і зачытаў спіс перадавікоў жніва, запрасіў іх на сцэну. Першым у спісе быў Віктар.
   Пад туш аркестра перадавікі занялі свае месцы, пад туш аркестра дзяўчаты паднеслі ім вянкі з каласоў і кветак і павесілі на грудзі.
   Барыс Андрэевіч не любіў доўгіх прамоў на ўрачыстасцях. Ён ведаў, што людзі хочуць павесяліцца, паглядзець самадзейнасць, а моладзь – патанцаваць. У кароткай прамове ён павіншаваў камбайнераў і ўсіх, хто памагаў збіраць новы хлеб, павіншаваў калгаснікаў з добрым ураджаем.
   Віктар, які так насцярожана чакаў прамовы Чармакова, амаль не чуў, што той казаў. Думаючы, можа, што яму прыйдзецца прымаць каравай, ён напружана шукаў словы, якія скажа ў падзяку. А словы тыя неяк губляліся, ішлі нягладка.
   Ён не чуў, як Барыс Андрэевіч прапанаваў Зарыне Васільеўне паднесці каравай перадавому звяну камбайнераў. Убачыў толькі, як ад стала да іх з караваем ішла старая Зарына. Як стала перад Віктарам і высока ўзняла каравай. Віктар устаў. Усталі ўсе хлопцы.
   Старая весела, з ласкавай усмешкай сказала віншаванні і пажаданні, папрасіла ад імя ўсіх калгаснікаў прыняць у падзяку найдаражэйшы за ўсё на свеце дар і працягнула каравай Віктару.
   Падобны цырыманіял Віктар бачыў не раз і ведаў, што яму рабіць. Ён пацалаваў каравай, пацалаваў рукі Зарыны Васільеўны і прыняў дар. А далей – трэба сказаць словы ўдзячнасці, даць нейкія абяцанні. Але слоў такіх у яго не знаходзілася.
   Нават тыя, якія ён толькі што перабіраў у памяці, выскачылі з галавы.
   Ён стаяў, разгублены, зніякавелы, не ведаючы, што рабіць. Нарэшце ўзняў каравай на руках і прамовіў:
   – Вось ён, наш хлеб...
   Што змог бы сказаць яшчэ, ён і сам не ведаў. Яго шчасліва перапынілі бурныя воплескі прысутных і звонкія дзіцячыя галасы:
   – Хлеб, хлеб! Наш новы хлеб!
   Толькі цяпер Віктар убачыў з боку эстрады купку дзяцей, дзяўчынак і хлопчыкаў. Сёння яны сабраліся выступаць у самадзейнасці. Віктара адразу ахапіла асвятленне. Вось яны, яго памочнікі, яго вучні і паслядоўнікі. Ён павярнуўся, падышоў да дзяцей і перадаў ім свой дар. Дзесяткі дзіцячых рук пацягнуліся да каравая. Зноў выбухнулі дружныя цёплыя воплескі. Віктару ад іх стала радасна і лёгка. Гэта было яшчэ не ўсведамленне, а хутчэй інтуіцыя, адчуванне, якое абавязкова складзецца ў разуменне свайго абавязку перад гэтымі светлагаловымі дзецьмі, перад блізкімі яму людзьмі, перад роднай зямлёй.
(509 слоў)

Паводле І. Дуброўскага.