Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Голас крынічкі

   Упершыню за час свайго знаходжання на паляне я пачуў ціхенькі і шапатлівы голас: нешта жывое ў задуме выказвала маўклівай паляне сваё запаветнае і светлае. Ці трэба казаць, якую буру пачуццяў выклікаў у мяне гэты дзіўны голас. Як быццам адгукнулася і знайшлося даўно страчанае, як быццам аднекуль з’явілася тое жаданае і дарагое, пра што ўвесь час мроілася і снілася.
   Ціха ступаючы між камянёў і баючыся, што неасцярожным крокам парушу споведзь пачутага голасу, я павольна спусціўся ўніз. Тут раслі, нахіліўшыся, алешыны, а над імі ўзвышалася кучаравая чаромха. Голас, які чуўся раней як задумлівае шапаценне (што ж тут было гадаць?), быў голас крынічкі. Адным узмахам рукі я адвёў убок пругкую сцябліну – і вачам адкрыўся незабыўны малюнак: зямля свяцілася, зямля гаварыла. Дзясяткі тонкіх, як сонечныя промні, струменьчыкаў, прабіваючы зямлю, ускідвалі пад сонца залатыя пясчынкі, падалі з імі на адпаліраваныя каменьчыкі і ўсё пра нешта апавядалі, апавядалі і апавядалі.
   Мне здалося, што залатыя струменьчыкі павінны несці з сабою многа цеплыні, бо так горача было сэрцу ад іх усхваляванай мовы. Але не, яны былі дужа сцюдзёныя. Захоплены і ўсхваляваны да глыбіні душы ўсім убачаным, я падышоў да гэтай утворанай струменьчыкамі студні, апусціўся перад ёю на калені, як зрабіў бы і зробіць кожны, хто калі-небудзь сустракаецца з таямніцаю нашых светлых зямных крыніц. Ад яе павявала ў твар лёгкім халадком і лагоднай свежасцю, водарам баравога смалістага настою і густа парослых навокал траў. А яшчэ веяла пахам зямной глыбіні і чагосьці невядомага, ад чаго пачынала кружыцца галава. Я паспяшаўся хутчэй прыпасці вуснамі да празрыстага глыбіннага пітва. I што дзіўна: смак вады здаўся такі па-дарагому знаёмы, што я нават разгубіўся, ніяк не могучы ўспомніць, што ж ён мне нагадвае. Дзе і калі яшчэ я піў такую ваду, дзе? Я смакаваў дарагое і салодкае мне сваёй роднасцю пітво і ўслухоўваўся ў голас крынічкі. Можа, ён хоць бы нечым падкажа мне адгадку?
   Быццам працяты маланкай, я ўсё-такі ўспомніў, дзе піў калісьці такога ж смаку ваду – з крыніцы каля майго Сажа! I ясна стала, пра што апавядае кожны пачуты сёння крынічны струмень і што тоіцца ў маўклівай цішыні лясной паляны.
   Сціплы і просты помнік словамі кароткага, але цяжкага, як камень, паведамлення сведчыў пра тое, што тут, на гэтай міжбаравой зямлі, была калісьці вёска Дальва, якую разам з усімі жыхарамі спалілі фашысты. Паступова пачынала даходзіць, пра што бясконца імкнецца сказаць мне і кожнаму, хто захоча яе пачуць, сцюдзёная крынічная вада. Праўду ты кажаш, крынічка, прагу жыцця нельга знішчыць: калі ёсць пачатак, то будзе і працяг, будуць усё шырэй разлівацца рэкі, будзе свяціць сонца, будуць нараджацца вольныя сэрцы. I ніколі не згасне чалавечае жыццё і шчасце на свеце.
   Крынічка, нібы ўзрадаваўшыся, што сінее над ёю летняе неба і буяе зелянінай зямля, пачынала біць звонка і ўрачыста, каб услаўляць усё, што тут жыло, жыве і жыць будзе.
(453 словы)

Паводле К. Кірэенкі.

Похожие статьи:

ПераказыКрынічка

ПераказыКрынічка

Авяр’ян ДзеружынскіАвяр’ян Дзеружынскі - Крынічка партызанская

ПераказыНа беразе лясной крынічкі

ПераказыСтронга