Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Ягоўдзік - Жабіны вочкі

Увага!!! Поўны змест
  
   Здарылася гэта ў даўнія часы. Вандраваў па свеце Добры Чараўнік. I сталася так, што прывялі яго дарогі на нашу Беларусь. Азірнуўся вакол сябе Чараўнік і аж засмяяўся ад радасці: такая прыгожая зямля яшчэ не сустракалася на ягоным шляху. Куды ні кінеш вокам – да неба паднімаюцца векавыя пушчы, а на іх белымі шапкамі адпачываюць воблакі. Рэкі – быццам дзівосныя срэбныя паясы, што злучылі зямлю і неба. I зусім зачаравалі вандроўніка празрыстыя азёры нашы, падобныя на вочы прыгажунь дзяўчат. Ну а засмуціла яго хіба тое, што навокал кішэла шмат усялякага плюгаўства: гадзюк, вужакаў, яшчарак, жабаў...
   Узяў Добры Чараўнік вялізны бяздонны мех і давай збіраць туды гадаў, каб і духу іх не было на Беларусі. З гадзюкамі ды вужакамі доўга не важдаўся: за хвост, за хвост – і сыкнуць не паспелі, як сабраў усіх падчыстую. А вось жабы... Ім не захацелася ў цёмны мех з сонечных лугоў і цёплых балотцаў. Заквакалі яны з усіх бакоў:
   – Мы д-о-обрыя! Мы д-о-обрыя!
   – Няўжо?! – здзівіўся Чараўнік.
   – Мы л-о-о-вім к-а-амароў і м-у-ух!
   Пачухаў патыліцу Чараўнік. Кепска, калі не будзе каму змагацца з камарамі і мухамі. Але ж пакінь жабаў – яны так расплодзяцца без вужакаў і гадзюк, што ступіць не будзе куды. Вось якая няўвязка! Не выпускаць жа гадаў зноў на волю...
   – Добра, потым пабачым, – сказаў Чараўнік. – А цяпер – скачыце ў мех!
   Ды жабоцькі таксама не дурныя: боўць пад ваду – і няма іх. Праўда, яны не рыба, цэлы дзень хавацца на дне не здатны. Давай паціху паднімацца на паверхню і цікаваць сваімі вачанятамі-лупачыкамі, што робіць Чараўнік. А ён счакаў, пакуль як мага больш жабоцькаў пакажацца з вады, махнуў рукою – і замест жабіных лупачыкаў навакол рассыпаліся дробныя блакітныя кветачкі. I сёння яны растуць на кожнай балацявіне. Праўда, часам іх называюць па-іншаму: незабудкамі. Відаць, таму, што не забылася дзіўнае здарэнне.
   Жабіны вочкі – вельмі прыгожыя кветкі, падобныя на кропелькі рассыпанага блакіту. I хоць на лекі яны не прыгодныя, усё роўна не абмінеш іх. Міжволі спынішся і залюбуешся, адчуваючы на сэрцы радасць.

Похожие статьи:

ПераказыЖыровіцкі абраз Божай Маці

ПераказыСойка

ПераказыЛось

ПераказыСлуцкія паясы

ПераказыНясвіжскі палац