Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рыгор Ігнаценка - Чырвоныя гронкі рабіны

   На бярозе каля школы вісіць кармушка. Разам з настаўніцай вучні назіраюць, як жаўтагрудыя сініцы з вераб’ямі дзяўбуць хлебныя крошкі.
   – Ганна Паўлаўна, – пытае Лёня, – чаму снегіроў няма?
   Настаўніца адказала:
   – Яны хлеба не ядуць. Снегіры любяць ягады: бузіну, рабіну, крушыну.
   Рабіну! Тут толькі Лёня ўспомніў пра ягады, якія яны схавалі са Сцёпам.
   Пагодлівым асеннім ранкам хлопчыкі гулялі па лесе. На светлай прагалінцы нарвалі рабіны. Пакаштавалі, а яна горкая, у рот не ўзяць. Хлопчыкі схавалі ягады пад дрэвам, накрылі зялёным мохам, спадзеючыся забраць зімой, калі яны перамерзнуць.
   У той жа дзень пасля заняткаў сябрукі на лыжах паехалі ў лес. Яны адшукалі дрэва, пад якім былі схаваны ягады рабіны, і пачалі капаць снег.
   – Ура! Цэлая! – усклікнуў Лёня і пакаштаваў. Ягады былі смачныя, салодкія. Хлопчыкі забралі іх і памчаліся дахаты. Дома павязалі рабіну ў невялікія пучкі і павесілі на гарышчы. А некалькі чырвоных гронак занеслі на кармушку.
   Назаўтра Лёня са Сцёпам першыя прыбеглі ў школу. Глядзяць – снегіры на кармушцы. Сядзяць і паважна дзяўбуць ягады рабіны.
   Падыходзілі вучні і з цікавасцю глядзелі на чырванагрудых гасцей.
   Са школы выйшла настаўніца.
   – Ганна Паўлаўна, снегіры! – закрычалі дзеці.
   – Хочаце іх кожную зіму бачыць? – спытала настаўніца.
   – Хочам.
   – Тады давайце вясной шмат сваіх рабінак пасадзім каля школы.

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка