Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка

   Прыносіць мне неяк восенню сябар падраненага цецерука.
   «На, – кажа, – ты з птушкамі любіш важдацца. Можа, і прыручыш яго».
   Я змясціў ляснога пеўня разам з курамі ў хляве. Няхай, думаю, звыкаюцца. Як ні кажы – сваякі. Усяго тае і розніцы, што куры ля чалавека жывуць, а цецерукі – у лесе.
   Двое сутак дзікун нічога ў рот не браў. Я ўжо вырашыў: загіне небарака. А які ж прыгажун! Яму б толькі песні спяваць.
   А тут яшчэ заходзіць да мяне адзін знаёмы паляўнічы і кажа:
   – Дарэмныя ўсе твае старанні. Дзе ты бачыў цецерука ў няволі?
   – Не, – прызнаюся я, – нідзе не бачыў.
   – У тым жа і справа. Цецерукі вельмі ганарлівыя птушкі. Няволі яны не пераносяць. Пакуль певень яшчэ не снедаў, згатуй з яго добрую смажаніну, – параіў мне на адыходзе паляўнічы. – Інакш усё роўна загіне.
   Я нічога не адказаў, а сам сабе падумаў: «Няхай лепш загіне, а смажаніну з яго рабіць не буду».
   Калі паляўнічы пайшоў, я засунуў цецерука ў калашыну ад старых штаноў, каб не так трапятаўся, і пачаў карміць. Скачаю галачку хлебнага мякішу, разяўлю яму дзюбу – і туды. На шосты дзень дзікун сам пачаў дзяўбці. А неўзабаве цецярук еў усё, што давалі курам. «Усё-такі прыжыўся! – радаваўся я. – Яшчэ, чаго добрага, на дзіва ўсім суседзям, вясной і заспявае ў мяне ў хляве!»
   З курамі цецярук усё ж не сябраваў. Усяляк пазбягаў іх кампаніі. I спаў асобна ад курэй. Куры на жэрдачцы ў адным канцы хлява, а цецярук – у другім, на старой баране. Ніяк яму гонар не дазваляў апусціцца да ўзроўню курэй.
   К палове зімы ў цецерука загаілася крыло. Нават, як мне здавалася, і бляск на пер’і з’явіўся. Птушка птушкай – хоць сёння ў лес выпускай. Чакаю вясны. Цікава ўсё ж: а ці заспявае ён у няволі?
   У канцы сакавіка забалбаталі на Яснай паляне цецерукі. Ранкам не ўлежаць у ложку. Так душа і рвецца туды, дзе вясна спраўляе сваё радаснае свята. Цярэнцій мой маўчыць. А добра ведаю – не спіць. Чуваць, як на баране топчацца. Дзень чакаю, другі, трэці – усё дарэмна: не спявае.
   I праўда, што ганарлівая птушка, урэшце згадзіўся з паляўнічым. I хлеў, здаецца, прасторны, а душы, выходзіць, цесна? Яму зараз падавай усе навакольныя лясы, пералескі, шырокія палі з чарнеючымі на іх праталінамі.
   – Ну што ж, – кажу, расчыніўшы насцеж вароты ў хляве, – да вясны датрымаў, а зараз на ўсе чатыры бакі адпраўляйся. Толькі глядзі, мне не пападайся. У лесе ўжо некалі будзе разбірацца: дзе свой, а дзе чужы.

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Патрэбная справа