Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Хітрыя цецерукі

   За вёскай у нас ёсць невялічкі лясок. Там сабе, розная драбяза – куртатыя хвойкі, кволыя бярозкі з асінкамі ды алешынкі. Увесь час у гэтым драбналессі ахвотна трымаюцца цецерукі, кнігаўкі, сарокі і іншыя птушкі. Часта тут бываю і я. То з кошыкам за маслячкамі прыбягу, то са стрэльбаю, а то і проста адпачыць, з думкамі сабрацца.
   Я звярнуў увагу на тое, што ў адным і тым жа месцы, на невялічкім узвышшы, парослым алешнікам, абавязкова ўзнімаю чародку чырванабровых птушак.
   Восенню лісце ў альхі ападае зялёнае, вільготнае. Яно паволі сохне, скручваецца ў бурыя трубачкі і надта трашчыць пад нагою.
   Дык вось, уся зямля ў гэтым алешніку такім сухім лісцем заслана. Ступіш у алешнік – страшэнны трэск узнімаецца. Пачуюць яго чуйныя птушкі – лоп-лоп крыламі – і паляцелі. А як бы хацелася падчапіць да ягдташа лірахвостага чарныша!
   І вось я вырашыў пайсці на хітрасць. Неяк над вечар на месцы адпачынку цецерукоў працягнуў маток спінінгавай жылкі праз увесь алешнік. Да аднаго канца жылкі прывязаў невялічкае сукаватае паленца, а другі, свабодны, заматаў за крайнюю алешыну.
   Ранкам цецерукі трымаюцца ў полі: зерне збіраюць, дробныя каменьчыкі дзяўбуць. А як надзяўбуцца, ляцяць на адпачынак у свой улюбёны алешнік. Пасядуць у рыжай папараці і ціха, але вельмі чуйна, дрэмлюць. Зашамаціць дзе сухі ліст, альбо трэсне галінка, на крыло – і далей ад бяды.
   Апоўдні асцярожна падыходжу да алешніка і адвязваю ад куста свабодны канец жылкі. Шморг за яе і адразу ж на другім баку алешніку зашамацела сухое лісце, быццам нехта цяжкім ботам у кусты ступіў. Але што гэта? Цецерукоў нешта не чутно. Я мацней тузануў за жылку. Лоп-лоп-лоп! – пачуўся знаёмы шум дужых крылаў. Гляджу, ляцяць чорныя птушкі проста на мяне. Я лаўлю адну з іх на мушку і націскаю спускавы кручок.
   Вось ён, лясны прыгажун – запаветная мара паляўнічага. Чорны увесь, з падобным на ліру хвастом, з чырвонымі, быццам вугалькі, бровамі.
   Што ж, цецерукі птушкі хітрыя, гэта сапраўды так. Але мы, паляўнічыя, яшчэ больш хітрэйшыя.