Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Страшныя венікі

   У старога чалавека, які пражыў доўгае жыццё, заўсёды ёсць чаму павучыцца. Таму я ніколі не прапускаю выпадку, каб пагутарыць з сівым дзядком альбо са старой бабулькай.
   У гэты раз я шукаў багатыя чарніцамі месцы. Нагледзеўшы адну некранутую балацінку, вяртаўся дамоў лясной дарогай.
   На светлай пасецы, парослай ружовымі кветкамі скрыпеню, заўважыў дзядка. Стары стаяў каля зялёнага куста бузіны і сцізорыкам зрэзваў галінкі.
   – Ці не венікаў, дзядуля, з бузіны вырашылі навязаць? – пацікавіўся я, ведаючы, што старыя людзі хваробу выганяюць рознымі венікамі, часам нават звязанымі з крапівы-пякучкі.
   – Венікі, – пацвердзіў ён. – Толькі не для сябе. Надта ж ужо жорсткія. Дый пахнуць кепска. А вось для мышэй яны ў самы раз. Лепшых і прыдумаць нельга.
   – Гэта навошта ж мышам венікі? – смяюся я. – У лазню ж яны, пэўна, не ходзяць.
   Дзядуля паклаў у кішэню складанчык і сеў на траву. Побач уладкаваўся і я.
   – Навошта, пытаешся, мышам венікі? – усміхнуўся ён.
   Стары памаўчаў з хвіліну, відаць, збіраючыся з думкамі, і растлумачыў:
   – Справа ў тым, што мышы паху бузіны не паважаюць. Вось я навешаю бузінавых галінак у каморы, ні адна мыш і носа туды не пакажа. Крупы, мука – усё будзе цэлае.
   – Гэтак яны бузіны баяцца?! – падзівіўся я.
   – Як бачыш. Няблага да бузіны дабавіць пахучага рамонку альбо багуну. На гэтыя расліны яны таксама коса пазіраюць.
   I сапраўды: колькі клопату і непрыемнасцей ад мышэй чалавеку. То мяшок з мукою паточаць, адзенне ўшчэнт парэжуць, з’ядуць моркву альбо буракі. У кубел з салам забяруцца.
   I вось, аказваецца, ёсць просты сродак барацьбы з імі.
   Я таксама нарэзаў сабе галінак бузіны, багуну наламаў. Прынеслі дзеці ў хату рамонкаў. Усё гэта я павязаў у невялічкія пучкі і развесіў у кладоўцы.
   Пакуль што спакойна. На паліцах некранутым стаіць тлушч, ляжаць крупы, гарох, мука – усё ў цэласці, непапсаванае. Нават ніводнага сушанага баравічка не пагрызлі. А ўсё дзякуючы сівому дзядку.

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе