Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Прадбачлівы верабей

   Я ладзіў грыбны кош.
   Асенні дзень стаяў сонечны, цёплы. У блакітным небе ляніва лёталі шпакі. Другія ж паважна сядзелі на тэлевізійнай антэне і ціха спявалі свае невясёлыя асеннія песні. Ім падпявала на ліпе пеначка-ценькаўка. Наогул, гэты крыштальны асенні дзянёк чымсьці сабою нагадваў вясну. I каб не аголеныя кроны яблынь наўкол дома ды не дзічка-груша, плады якой заўсёды вісяць аж да самага снегу, то можна б было падумаць, што гэта і сапраўды вясна.
   Калі кошык быў амаль гатовы, я заўважыў вераб’я з белым пёркам у дзюбцы. Ён вылецеў аднекуль з-за хлява і сеў на палачку-садок у сінічніку, які вісеў на сцяне дома. Паспрабаваў сунуць пёрка ў ляток, – не атрымоўваецца. Тады ён улез у сінічнік і ўмасціў яго там на патрэбнае месца. Птах весела чырыкнуў і знік за хлевам.
   Некалькі разоў яшчэ верабей падлятаў да сінічніка, кожны раз прыносячы што-небудзь у дзюбцы.
   «Што б гэта азначала? – падумалася мне. – Няўжо шэры хітрун вырашыў дзецьмі ў кастрычніку абзаводзіцца?»
   Я павесіў на цвік над паветкай кошык і пайшоў у дом.
   А ранкам, калі я прачнуўся і падышоў да акна, міжволі здзівіўся. Агароджы, стрэхі пабудоў былі белымі ад шэрані. Здавалася, зямля прыбралася ў мяккі белы снег.
   Я выйшаў з дому. Наўкол панавала цішыня. Не відаць учарашніх шпакоў, не чуваць на ліпе песенькі ценькаўкі. Толькі мудры верабей, высунуўшы з уцепленага жытла шэрую галоўку, задаволена сабе напяваў: чыр, чыр, чыр...