Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Песня

   Шырокі хвост у цецерука разгорнуты веерам. Надзьмутая птушка паважна топчацца на самай вершаліне саламянай сцірты, няспынна пасылаючы ў асеннюю далячынь сваё нягучнае булькатанне.
   Пажаўцелыя бярозкі, што стаяць непадалёк ад сцірты на мяжы, прыкрываюць ніжнюю частку. Таму здалёк здаецца, быццам гэта не сцірта, а вялізная скала ўзвышаецца. А чорная птушка на фоне блакітнага неба таксама ўяўляецца вялізнай, казачнай.
   – Бу-бу-бу-бу! – чуецца над пазалочанымі восенню бярэзнікамі, над пазелянелымі ад азіміны палямі, над лугамі і азярцамі.
   I гэтае задуменнае балбатанне цецерука паўтарае непаседа-раўчук, што стаіўся пад засенню парадзелага алешніку. На ўзлессі, быццам прыслухоўваючыся, фанабэрыста ўзняў свой чырвоны капялюш прыгажун-мухамор.
   Нават маленькі павучок – гэты адважны асенні падарожнік, – які доўгі час з-за дрэннага надвор’я ўсё ніяк не мог выбрацца ў дарогу, і той, пачуўшы гэту задуменную песню цецерука, на нейкі момант, як мне здалося, запаволіў свой палёт на павуціне-парашуце. Спыніўся і, не раздумваючы, апусціўся на асеннюю зямлю...
   Куды ад яе, гэтай роднай зямелькі, паляціш?