Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Начныя грыбы

   Неяк ужо ў звычку ў мяне ўвайшло на зыходзе дня выйсці за вёску і ў адзіноце паблукаць па палявых ды лясных сцежках, падыхаць пасвяжэлым летнім паветрам, акунуцца ў першыя вячэрнія туманы, што паволі ўздымаюцца над балотцамі ды нізінкамі, сабрацца з думкамі.
   Вось на гэтых сцежках-дарожках я часам і натрапляю на шампіньёны. Шапкі ў гэтых грыбоў зверху белыя. Таму іх і ў змроку вельмі добра відаць не толькі ў траве, але і ў іржышчы альбо з краю збажыны, дзе яны звычайна любяць расці.
   Дык вось, збіраю гэта я раз на аўсянішчы шампіньёны. Рэжу сабе, не спяшаючыся, грыбок за грыбком ды дыхаю палявой свежасцю, цешуся той вячэрняй цішынёю, якая звычайна бывае ў канцы жніўня, калі жніво толькі скончылася, а сяўба азімых яшчэ не распачалася.
   А грыбоў – хоць касу закладвай. Здавалася, быццам нехта па-заліхвацку пранёсся на павозцы па ўбраным полі і рассыпаў тут сотні белых сподачкаў. Куды ні кінеш позірк – там і сям у змроку па ржэўніку белыя шапкі грыбоў блішчаць.
   Цэлафанавы мяшэчак, які заўсёды ў мяне на ўсялякі выпадак у кішэні, я набраў за некалькі хвілін. Выпростваюся, каб абдумаць, што ж далей рабіць, у што грыбы збіраць, і раптам заўважаю на пагорку яшчэ грыбніка. Сагнуўся ён у тры пагібелі і ціха сабе ў іржэўніку поркаецца.
   «Хто ж гэта, цікава, такі? Здаецца ж, апрача мяне, ніхто болей у вёсцы не бярэ гэтых грыбоў. А-а, – нарэшце здагадваюся, – ды гэта ніякі не грыбнік, а мой сусед. Сёння ён якраз збіраўся для подсцілу парсюку дзе якую ахапку саломы сабраць. Вось і ўвіхаецца».
   – Дзядзька Піліп, – асцярожна, каб часам знянацку не спалохаць чалавека, паклікаў я.
   Сусед нешта невыразнае буркнуў у адказ, але не выпростваецца, працягвае поркацца.
   – Што ж так спазніўся? – падыходзячы бліжэй, пытаюся я. – Мо дапамагчы, га?
   Раптам мой «Піліп» стаіўся, пасоп, пасоп сабе пад нос, потым спуджана рохнуў і з усіх ног памчаў па полі да хмызняку, што чарнеў у нізінцы.
   – Ах, каб на цябе ліха, – сумеўся я. – Ды гэта ж ніякі не Піліп, а дзік! Самы звычайны лясны вяпрук.
   I трэба такому здарыцца. Не хапала яшчэ падысці да яго ды па-суседску па плячы паляпаць.
   На месцы, дзе дзік поркаўся, ні грыбоў, ні саломы, вядома, не было. Затое ржэўнік наўкола ўзараны як мае быць.
   Сякач у змроку тут на мышэй паляваў, да якіх ён, як вядома, вялікі ахвотнік. I так, бадзяга, сваёй справай захапіўся, што нават мяне не заўважыў.
   Дамоў я вяртаўся, ціха ўсміхаючыся сам сабе.

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка