Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Лежневы фіялкі

   На досвітку я ішоў на рыбалку. Абапал дарогі ў змроку блішчалі нейкія буйныя белыя кветкі. Я спяшаўся, таму мне не было часу разгледзець, што гэта былі за кветкі такія.
   Вяртаючыся апоўдні дамоў, я ўспомніў пра іх. Але як ні ўглядаўся ў запылены быльнёг ля дарогі, знаёмых кветак не было відаць. Мяне зацікавіла гэта акалічнасць. Я дачакаўся вечара і выйшаў за вёску. Гляджу, зноў абапал дарогі белыя зорачкі ў змроку гараць. Я нарваў букецік. Дома наліў у вазачку вады і апусціў у яе загадкавыя кветкі.
   Ранкам мяне наведаў дзед Зміцер. Стары ляснік часта заходзіць пагаманіць аб тым, аб сім. Чалавек ён гаваркі, усяму любіць сваё тлумачэнне даваць. Да таго ж вобразна і маляўніча.
   – Ты, як я бачу, па начах не спіш, – кажа стары.
   – Адкуль вы ведаеце?
   – Пажывеш з маё, будзеш і ты шмат чаго ведаць, – смяецца ён. – А падказалі мне аб гэтым твае краскі ў вазачцы. Чалавеку, які з цемраю запіраецца ў чатырох сценках дома, – тлумачыць стары, – не суджана іх бачыць. Во гэта начныя краскі. Днём яны спяць, а як сцямнее – блішчаць усю ноч на радасць начным жыхарам.
   Дзед памаўчаў з хвіліну і пытае:
   – Лежня ведаеш?
   Гэта ён так леляка заве. I трэба сказаць, што назва лесніком дадзена трапна. Ляляк – птушка начная. Ноччу яна лётае, а ўвесь дзень нерухома ляжыць дзе-небудзь ва ўтульным месцейку на зямлі, адпачывае.
   – Дык вось, – працягвае стары, – начны птах надта паважае гэтыя краскі. Палунае, палунае ў паветры і хуценька ўніз да фіялак. Так птушка ўсю летнюю ноч розных там мошак-казюлек ловіць ды водарам сваіх любімых красак дыхае.
   Я ўспомніў, што калі ранкам спяшаўся на раку, то і сапраўды ў цемры ляляк вакол мяне лётаў ды ўсё нешта да зямлі прыпадаў.
   Калі дзед Зміцер пайшоў, я ўзяў з вазачкі кветку і ўважліва пачаў разглядаць яе. Белыя пялёсткі выглядалі з зялёнага пузатага гарлачыка. Яны былі нейкія паскручваныя, бы павялыя. Таму кветак днём і не відаць сярод быльнягу.
   I вось што цікава. Зялёны гарлачык быў напоўнены паветрам, ды так шчыльна, што калі пакладзеш яго з кветкай на далонь, а другою ўдарыш на версе, то чуваць нібы стрэл з цацачнага наганчыка. Стары ляснік казаў, што лежнева фіялка вялікая чысцюля. Днём спёка, пыл. Таму яна ноччу прадбачліва назапашвае ў прасторны гарлачык чыстага вільготнага паветра і ўвесь летні дзень потым дыхае ім. Вось якая гэта цікавая кветка.
   Што ж, калі хто з вас пажадае з лежневымі фіялкамі пазнаёміцца, схадзіце надвячоркам за вёску альбо на ўзлессе. А там, глядзіш, можа пашчасціць вам заадно і леляка пабачыць. Паназіраць, як птах у вячэрнім змроку водарам кветак дыхае. Хіба ж не цікава, скажыце, гэткае ўбачыць?

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе