Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Каралеўская дзічына

   Золкая зямля трывала скавана асеннімі замаразкамі. Каб паставіць на полі цецеручыныя чучалы, даводзіцца з дому браць малаток і долата, з дапамогай якіх потым умацуеш іх у мёрзлай зямлі.
   Дый вопратка ў паляўнічага далёка не асенняя – цёплы аўчыны кажушок, валёнкі, футравая шапка-вушанка, рукавіцы.
   Ранкам я расставіў на азімым полі каля ляска цецеручыныя чучалы, забраўся ў сцірту духмянай саломы, што стаяла непадалёк, і вырашыў паснедаць, пакуль цецерукі яшчэ не вылецелі з балота на поле.
   Толькі адкрыў тэрмас з гарачым чаем, гляджу: дзікая гусь каля чучалаў апусцілася. Выцягнула доўгую шыю і насцярожана на падманных птушак утаропілася.
   Да чучалаў восенню ахвотна падсаджваюцца розныя пералётныя птушкі. Часцей за ўсё гэта шпакі, дразды, галубы, берасцянкі. Але каб гусь села, – гэткага яшчэ не даводзілася бачыць.
   Дзікая птушка амаль такая ж, як і хатняя, толькі трохі цямнейшая ды худзейшая.
   Здаўна на Беларусі дзікіх гусей каралеўскай дзічынай лічуць. I далёка не кожны паляўнічы меў шчасце падвесіць да ягдташа такі дарагі трафей. Таму, прынесці дамоў дзікую гусь – вялікая спакуса.
   I ўсё ж я не ўзяўся за стрэльбу. Чаму, спытаецеся? Дзікія гусі – птушкі чародныя. Наўрад ці каму даводзілася бачыць гусь адну. Ці то восенню, калі гусі, журботна гагочучы, адлятаюць у вырай, ці то вясною, калі яны, расцягнуўшыся шнурком у блакітным небе, зноў вяртаюцца ў родныя мясціны, птушкі гэтыя заўсёды чарадою. А калі гусь адзінокая, – гэта ўжо няшчасце, відаць, такое ж, якое бывае з чалавекам, які адаб’ецца ад сяброў.
   Як жа на няшчасці, хай сабе на птушыным, рукі грэць?
   Птушка, мабыць, заўважыла падман, ірванулася ў шэрае асенняе неба і, спалохана гагочучы, знікла з вачэй.
   Аднекуль з вышыні паволі мне над ногі апусцілася шэрае пёрка. Я паклаў яго ў ягдташ – на памяць.

Похожие статьи:

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ягады пад снегам

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Вясна ідзе

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Ганарлівая птушка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Дупляначка

Рыгор ІгнаценкаРыгор Ігнаценка - Грыбнік