Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Раіса Баравікова - Успамін пра цётку Яню

Можа, кляў гаспадарку: гары яна гарам.
Можа, меў гостры зуб на суседа Кузьму.
І аднойчы, ускіпеўшы, яе ён ударыў,
і яна пакланілася нізка яму.

…І калі на вазок ён падсаджваў другую,
у яе на вачах, як купец на карму, –
адвярнуўся ад слоў: «Як жа я давякую?!»,
і яна пакланілася нізка яму.

А пасля лугавінай, нібы па кіліме,
да сялібы вяртаўся ён цераз зіму,
задыхаўся ад думкі: «А раптам не прыме?…».
І яна пакланілася нізка яму.

 

Похожие статьи:

Раіса БаравіковаРаіса Баравікова - Жыву, і дзякуй, не ў прасторы голай...

Раіса БаравіковаТворчасць Раісы Баравіковай

Раіса БаравіковаРаіса Баравікова - Старэюць людзі, дрэвы і кусты...

Раіса БаравіковаРаіса Баравікова - Барбара Радзівіл

Раіса БаравіковаРаіса Баравікова - Верш да дзяцей