Гэтай скрухі мне ўжо не пазбыцца.
І не трэба, міласна прашу,
На зыходзе дня, пад зараніцай,
Усыпляць мне чарамі душу.
Я да дна свой келіх выпіць мушу.
Мне не страшны ўжо ні яд, ні нож.
І калі, нібы кіта на сушу,
Лёс на волю выкіне, – ну што ж!
Адмаўчуся хоць… Бо ў паняверцы
Я не ўмеў разумна памаўчаць.
Разрываючы на часткі сэрца,
Одум горкі ходзіць па начах.
Для чаго, дзеля якой хімеры
Нёс я крыж усцяж фальшывых вех?
Ашуканы, здраджаны, схварэлы,
Як закладнік дажываю век.
Гэтай скрухі мне ўжо не пазбыцца.
І не трэба, міласна прашу,
На зыходзе дня, пад зараніцай,
Усыпляць мне чарамі душу.
Верасень 1997 г.
Похожие статьи:
Э → Элегія
Пімен Панчанка → Пімен Панчанка - Прысніўся сон
Аркадзь Куляшоў → Аркадзь Куляшоў - Элегія
Максім Танк → Максім Танк - Ой, не гніце, ветры
Максім Багдановіч → Максім Багдановіч - Не кувай ты, шэрая зязюля...