Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Мікола Гіль - Чаго смяяўся кот Васька

Увага!!! Поўны змест

   Накарміць Міколку – проста бяда. То яму нясмачна, то горача, то яшчэ што. Сядзе за стол, а вакол і мама, і тата, і бабуля – упрошваюць, угаворваюць, казкамі забаўляюць, абы хлопчык што-небудзь з’еў.
   Вось і сёння. Паставіла бабуля перад Міколкам місачку фасолевага супу і сказала:
   – Еш, унучак, еш, любенькі... З’ясі – падрасцеш вялікі, дужы будзеш.
   – Гарачы суп, – моршчыцца Міколка.
   – Ну што ты выдумляеш, каток! А калі трошачкі гарачаваты, дык – падзьмухай! Вецер жа ў цябе пад носам, – лагодна просіць бабуля.
   – Няма ў мяне пад носікам ніякага ветру! Сама дзьмухай! – кладзе лыжку хлопчык.
   – Ну, добра, добра, давай я цябе пакармлю.
   – Не хачу, каб ты! Хачу, каб мама! – патрабуе Міколка.
   Прыйшла мама. Зачэрпнула лыжку супу, кажа да сына:
   – Раскрывай раток і – гам!
   – Не, так я не хачу! Хачу пад казку есці! – адварочваецца хлопчык.
   – Давай пад казку, – гаворыць мама. – Гэтую лыжачку ты з’ясі за тату. Добра?
   – Добра, – урэшце згаджаецца хлопчык.
   – А другую – за бабулю...
   – Не хачу за бабулю! Не хачу за бабулю! – закрывае ручкай рот Міколка.
   – Ну, ведаеш, сынок, дурэць мне з табой часу няма, – злуецца мама. – Вось паклічу зараз тату. Хай ён на цябе насварыцца, калі ты такі свавольнік і капрызуля!
   Тата прыйшоў у кухню з экскаватарам у руках. і Паставіў яго на стол і сказаў:
   – Зараз мы, сынку, такое з табой прыдумаем, што ў хвіліну міска твая пустая будзе!
   Прывязаў тата лыжку да каўша экскаватара, зачэрпнуў ёю супу, загадаў сыну:
   – Раскрывай кузаў, шафёр! Рот, значыцца... А я перакулю табе зараз гэты коўш пяску... Выбачай, сынку, не пяску, а супу!
   Ловіць Міколка ротам лыжку, злавіць ніяк не можа. Урэшце злавіў, а лыжка вазьмі ды адвяжыся. Суп і разліўся. Тата памкнуўся зноў лыжку прывязаць, ажно заходзіць у кухню бабуля і, смеючыся, гаворыць:
   – Думала, кот наш, Васька, ашалеў! Аж гэта ён так рагатаў з вашай яды. Качаецца па падлозе і рагоча. А ў самога пыска такая хітрая, быццам кажа: «І як таму Міколку не сорамна! Такі вялікі хлопчык, а есці не ўмее!»
   Спахмурнеў тата, задумаўся. А потым і гаворыць сыну:
   – Нешта ў нас, сынок, і праўда не тое. Што ж гэта атрымліваецца? Каб з цябе кот смяяўся? Гэты гультай і абібок Васька? Не да твару гэта, сынок, мужчыне. А ты ж у мяне мужчына, праўда?
   – Мужчына, – кіўнуў галавой Міколка.
   – А мужчыны як паводзяць сябе за сталом? – спытаў тата.
   – Бяруць лыжку і ядуць, – адказаў хлопчык.
   – І чысценька, да дна! – падміргнуў яму тата.

Похожие статьи:

Анатоль ГрачанікаўАнатоль Грачанікаў - Бацька і сын

Георгій МарчукГеоргій Марчук - Прыгоды дзяўчынкі Агапкі і ката Фокуса

Мікола ГільМікола Гіль - Татава аўтаручка

ПераказыДа маці

Артур ВольскіАртур Вольскі - Татаў родны куток