Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Еўдакія Лось - Памяці бацькі

...З доўгіх дошак труну майстравалі,
брус дубовы часалі на крыж,
у пяску залаценькім хавалі...
Тата, тата, як спіш ты, што сніў?

Я стаю ля сасны на каленях,
ціха вецер калыша траву...
Нібы рукі твае, праменні
мякка гладзяць мне галаву...

*
Я прайшла, даражэнькі тата,
надта многа дарог на зямлі.
А ішлося мне цяжкавата,
ды нягоды сагнуць не змаглі.

Я над кніжкамі ў цемры карпела,
залівалася ў голад слязьмі...
Я з бядоты, татуля, хацела
выйсці ў людзі і жыць з людзьмі!

*
Не салгу: памагалі дужыя
і слабеншыя, як сама.
Абміналі знарок дасужыя,
хоць, па праўдзе сказаць, дарма.

Маладосць, нібы ранак, займалася,
з мірам ехалі з фронту байцы...
А ці чуў ты, як не трывалася
час ад часу тваёй дачцы?

Чуў у полі дубок пакрыўлены,
чула цемра нямая:
«Тата, тата, мяне пакрыўдзілі,
тата, я ледзь жывая!..»

*
Але можна суцішыць рану,
можна з памяці выкінуць злосць...
Вось жа я з каленяў устану і пайду,
быццам ты ў мяне ёсць!
Зноў адчуюць прывычныя ногі
прахалоду свайго бальшака.
Павароты новай дарогі
мне пакажа Ушача-рака...

*
У людзей былі настаўнікі славутыя,
у людзей былі настаўнікі – бацькі...
Па табе ж ляжалі кніжкі некранутыя,
не трымаліся у пальцах алаўкі.

Але ўсё ж, калі не кідае гарэзаю
мяне ў працы, дык навука тут твая,
хоць не ведаў ты ніякае паэзіі,
апроч гэтай: «Дуня – ягадка мая!..»

*
На куце ты ў мяне не сядзеў,
не панела сама на вяселлі...
Ён прыехаў з тайгі, дзе гібеў, –
хлапчукоўскія сколні у белі...

Распісаліся лёгка, без кроз
на паперыне, скроенай гладка...
Я тады не ўракалася слёз –
і яны не канчаюцца, татка.

Але хлопчык-сцяблінка расце,
бегунок, смехунок нечуваны...
Хай жа сядзе ў яго на куце
яго тата, у белле прыбраны!

*
Мне і ў смутку любы долы нашы родныя,
мне сіроцтва не глушыла жаўрукоў...
А чаму растуць з бацькамі – ды нягодныя,
а чаму не цешаць любасцю бацькоў?..
Нажылася, ажно горка, як падумаю,
як падумаю – дык скора бабін век...
А дзяўчынкаю нясу табе бяду маю,
самы родны, неўміручы чалавек.

1966