За школьнымі вокнамі
вецер вые...
Пра дзве паралельныя прамыя
гаворыць настаўнік,
ад холаду сіні.
На чорнай дошцы –
дзве белыя лініі,
якія ніколі не перасякаюцца,
якія нідзе не сустракаюцца...
"Няўжо гэта праўда?
Чаму – ніколі?" –
думаю я, ідучы са школы.
"Няўжо гэта праўда?
Чаму – нідзе?" –
думка з маёй галавы не ідзе...
Даўно адшумелі
школьныя ветры,
ды помню чамусьці
урок геаметрыі.
Перада мною
зноў, як жывыя,–
дзве паралельныя прамыя.
Бачу: ідуць у прасторы лініі,
нічога агульнага паміж імі.
Ідуць i маўчаць яны, нямыя,
дзве паралельныя прамыя.
Ідуць яны побач,
ідуць яны поплеч –
адна другую
не клічуць на помач.
Нібы пракляцце вісіць над імі,
над паралельнымі прамымі.
Будуць заўсёды яны чужыя,
яны – паралельныя прамыя.
Не суджаны ім сустрэчы праменныя,–
яны – прамыя,
яны – паралельныя.
Ад крыўды за вас
маё сэрца ные,
дзве паралельныя прамыя.
*
Бачу ў мінуту азарэння:
падаюць вашы тры вымярэнні.
Падаюць вашы сцены і столі,
i – адкрываюцца прасторы.
Падаюць брамы вашы і дзверы.
Выходжу прама ў сінія сферы.
Выходжу ў сінія сферы бязмернасці,
вернасці вечнай i бяссмертнасці.
З быту выходжу, як з нябыту,
на сваю новую арбіту.
Тры вымярэнні, мы з вамі – квіты.
Вы – дрэнныя прарокі, эўкліды.
Падаюць крыўды і няпраўды.
Вы – дрэнныя прарокі, плаўты
Пакінем нявер'е і іронію.
Бачу вышэйшую гармонію.
Бачу: сустрэліся, як жывыя,
дзве паралельныя прамыя.
Бачу: заззялі, як праменныя,
тыя прамыя паралельныя...
Похожие статьи:
Анатоль Вярцінскі → Анатоль Вярцінскі - Аналіз творчасці
Анатоль Вярцінскі → Анатоль Вярцінскі - Рэквіем па кожным чацвёртым
Анатоль Вярцінскі → Анатоль Вярцінскі - Цётка плакала па ўсім свеце...
Анатоль Вярцінскі → Анатоль Вярцінскі - Медсястры
Анатоль Вярцінскі → Анатоль Вярцінскі - Гавары са мной ласкава...