Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Янка Сіпакоў - Гекзаметры рыбака

Кнопка отправить на печать

Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,
Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы.
Вы ж гадавалі мяне ў лодцы – шырокай калысцы,
Усланай луской акунёвай,

хвастамі самоў паўсліжанай;

Як салодка я засынаў пад рып асцярожны уключын,
Нібыта ў хаце сасновай пад спеў цвыркуна

ў запеччы...

Лодка была, для мяне ўсім маім цяжкім набыткам:
Возам, калі я вазіў сена з зарэчнага поплаву,
I выязнымі калёсамі, калі я збіраўся ў госці, –
Паціху грабешся і чуеш,

як клыгі ў каменні клыгочуць.

Як стукаюць рыбы ў язы

і з шумам назад уцякаюць.

Як цёмным, халодным прадоннем

чарнее ў дне катлавіна.

А калі я жаніўся,

то лодка нясла на мой бераг вяселле.

Вы ж помніце, рэкі,

як свацці вялі захмялелыя песні,

Як дзеці, па беразе скачучы,

«Плывуць!», а не «Едуць!» крычалі,

Як потым і я ў сваё падарожжа вясельнае ехаў –
З жонкаю рыбу лавіць...

Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,
Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы.
Сам я з Дняпра,

з-пад Оршы,

са шляху з вараг у грэкі,

Дзе яшчэ й сёння, здаецца, смаляць дыхтоўныя

лодкі –

Пахне смалою навокал,

у куродыме вэндзіцца Копысь.

А на Кабылянскіх закрутах заселі

нармандскія лодкі,

Як рыбы, пляскочуць хвастамі –

не сарвацца ніяк з перакатаў,

Хоць іх і чакаюць у Оршы

багатыя, шчодрыя румы,

Дзе топчуцца бочкі з мёдам,

нібыта цяжкія мядзведзі,

Дзе лён і пянька, як бароды далёкіх, аж з казак,

асілкаў,

Дзе сала, як зімныя гурбы

бялеюць сярод зеляніны...

На румах варагаў чакаюць дзяды памяркоўныя

нашы.

Трэба сабраць ім даніну:

ад лодкі два локці тканіны;

Ад лодкі –

па белай вавёрцы,

і потым плыві сабе з Богам...


Ведаць павінны мяне вы, мае беларускія рэкі,
Ціхія, сціплыя, нібы і край, па якім цечаце вы, –
Бо я ж з берагоў дняпроўскіх,

са шляху з вараг у грэкі,

Са шляху суток вялікіх, па якіх, нібыта па венах,
I рыбакі, і рыбы назад у Прыроду вяртаюцца –
Ціхую, сціплую, нібы

і край, па якім цечаце вы.


 

Крыніца: Сіпакоў Я. Выбраныя творы. У 2 т. Т. 1. Паэзія / Прадм. Л. Ламекі. – Мн.: Маст. Літ., 1995. – 431 с.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!