Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Алесь Салавей - Звіняць званы святой Сафіі

Кнопка отправить на печать

Юрку Віцьбічу
 

1

Вітанне, космасу прастор!
Нішто мне нейкі перавал там!
Ad astra слынных лётаў створ
узнёс мяне на зайздрасць Альпам;
шугнуў удаль, як метэор,
з найноўшай зброі пальнуў залпам...
Ты не мінеш смяротных ран,
пантэра хіжая, тыран!
 

2

I папярхнуўся спеў застольны,
і чорнай сцёк упыр крывёй;
змярцвеў гармідар беспатольны,
прад сконам гаркнуўшы савой.
А над Дзвіною горад стольны
схіліўся думнай галавой,
і, ўскалыхнуўшыся ў стыхіі,
загуў змагарны звон Сафіі.


3

З канцоў паўстала даўніна,
з аддаляў выйшаў год за годам;
і адпаўзла ў нябыт мана,
і вечны скон прыйшоў нягодам.
А непакорная Дзвіна
плыве з былым і з новым згодам,
і новым днём гудзе здавён
Святой Сафіі грымны звон.
 

4

Святляр жыцця, цямняр агоній
і неўміручасці сімптом —
няўціхны звон. Гудзьбе ягонай
званы астатнія гуртом
утораць згодай неўгамоннай:
Дзын-дум! Бам-бом! Дзын-дум! Бам-бом!
Сваё паўторнае світанне
спаткаць выходзьце, крывічане!
 

5

Звініць Святой Сафіі дар,
не моўкне збытая надзея.
Займай пасад свой, валадар,
нашчадак слаўны Чарадзея!
Паслухай: звону кажны ўдар —
жыцця вялікшая падзея.
Хай здрада б’ецца ў цвердзь ілбом...
Дзын-дум! Бам-бом! Дзын-дум! Бам-бом!


6

Звіняць званы Святой Сафіі —
гамоніць збуджаная даль,
ірвуцца путы векавыя,
і ломіцца кайданаў сталь.
Нясуць законы вечавыя
сумлення чыстага крышталь
людству, зямлі, святлом спавітай,
крывёю праўднаю здабытай.
 

7

Званы звіняць. Шумяць на ўтор
лясы Крывіччыны блакітнай;
вітае іх Птушыны Top
сузор’ем, поле — песняй жытняй,
валвой — азёраў буд-гутор,
узбераж — казкаю ракітнай...
Вялікі край, шматспеўны край,
легендаў вечных мудры бай!
 

8

Звіняць званы. А па далёкай
зямлі (там — ноч, святла — нідзе)
яшчэ ўсё мучыць катаў лёкай
выгнанца ў зморы і нудзе.
Ды краты нішчацца. Шырокай
далінай шлях-зварот вядзе
у сёлы ўсіх дароў на нівах,
у месты ўсіх званоў гуллівых.
 

9

Званы звіняць. І гэн — з нямой
чужыны, горнай і бяздомнай,
ідзе мой брат і сябра мой —
змагар краіны зычназвоннай.
Заміны — бачыць ён — гурмой
над прорвай рухнулі прадоннай;
ён чуе — кліча вольны дом:
«Да-дому! Бом! Дзын-дум! Бам-бом!»
 

10

Звіняць званы Святой Сафіі,
Дзвіной імчыцца бурны стром.
Грымяць паходы баявыя,
сусвет узрушыўшы суздром.
Зямля пяскі змяла сухія, а
зёры стрэслі лёд-паздром.
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 
 

11

Няма табе канца і краю,
абшар, прамудрасці сабор!
Я выйду з кола небакраю —
я неўтрыманасці сябёр!
Мяне да дум маіх — да краю
прымчыць найноўшых лётаў створ
туды, дзе ў велічнай стыхіі
звіняць званы Святой Сафіі.

1946

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!