Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Дыярыуш

   Дыярыуш – (ад лац. diarium – дзённік) – жанр гістарычна-дакументальнай прозы ў старажытнай беларускай і польскай літаратуры, у якім падзеі грамадска-палітычнага або прыватнага жыцця пададзены ў форме датаваных запісаў.
   На станаўленне жанру ўплывалі летапісы і хронікі, у якіх у XVI ст. выявілася тэндэнцыя да «алітаратурвання» храналагічных запісаў. У XVII-XVIII стст. дыярыушамі называліся дзелавыя і аўтабіяграфічныя запісы, сямейныя хронікі, дзённікі падарожжаў і ваенных паходаў, мемуары; каштоўныя гістарычныя крыніцы – сеймавыя дыярыушы. Найбольш ранні беларускі помнік гэтага жанру – «Дзённік» Фёдара Еўлашоўскага (канец XVI - пач. XVII ст.).
   Ваенным падзеям і нацыянальна-вызваленчай барацьбе прысвечаны дыярыушы С. і Б. Маскевічаў (1630, 1649, 1660). Да гэтага жанру належаць творы І. Будзілы (1612), Я. Сапегі (1612), Афанасія Філіповіча (1646), С. Незабітоўскага, Я. Цадроўскага, сямейная хроніка Абуховічаў і інш.

А. Ф. Кошунаў

Крыніца: Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.6: Дадаізм – Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. – Мн.: БелЭн, 1998. – 576 с.

Крыніцы артыкулаў:

Рагойша В. П. Літаратуразнаўчы слоўнік: тэрміны i паняцці: для школьнікаў i абітурыентаў – Мінск: Народная асвета, 2009. – 303 с.
Рагойша В. П. Паэтычны слоўнік. – 3-е выд. – Мінск: Беларуская навука, 2004. – 576 с.
Слоўнік лінгвастылістычных і тэксталагічных тэрмінаў. Складальнікі: Абабурка М. В., Казімірская Т. А, Саўчанка В. М. – Магілёў: УА «МДУ імя А. А. Куляшова», 2012. – 284 с.

Тэорыя літаратуры: дапаможнік для студэнтаў філалагічных спецыяльнасцей ВНУ / В.І. Яцухна; Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Гомельскі дзяржаўны універсітэт імя Ф. Скарыны. – Гомель: ГДУ імя Ф. Скарыны», 2006. – 279 с.