Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Як спакайней?

   Яго паклікалі першы раз. З-за стала падняўся высокі, малады яшчэ і, здаецца, зычлівы чалавек у строгай форме, падаў сваю надзіва цёплую руку і сказаў:
   – Слухайце, у нас тут неспакойна, страляюць. Вазьміце, калі ласка, зброю.
   I паказаў вачыма на наган, які ляжаў на паперыне, – відаць, гэта была загадзя падрыхтаваная распіска, дзе трэба было толькі паставіць свой подпіс.
   – Навошта мне зброя? – спытаўся запрошаны.
   – Ведаеце, з ёю вам будзе спакайней. Наган – сябра чалавека. Большы нават сябра, чым сабака. Абароніць ад любога. Усяго толькі націсніце курок, і вы яшчэ не паспееце пачуць стрэлу, вораг ужо забіты. А бандытаў, ворагаў у нас, самі ведаеце, многа.
   Той, каго запрасілі, быў доктар. I для яго людзі дзяліліся не на сяброў і ворагаў, бандытаў і небандытаў, а на хворых і здаровых. Ды і асноўным сэнсам яго працы было лячыць, ратаваць ад смерці чалавека, а не забіваць яго. Якая розніца, хто хворы – вораг альбо не вораг?! Хворага, параненага трэба спачатку вылечыць, а потым ужо, калі ён вінаваты, судзіць. Ён яшчэ ў інстытуце кляўся быць верным гэтаму прынцыпу. I парушыць сваю клятву доктар не мог.
   – Не, наган мне не трэба. Ён не паможа ў маёй працы, – рашуча адмовіўся доктар. – Мае ворагі – мікробы, бацылы, вірусы. Як я па іх буду страляць? I колькі патронаў трэба, каб іх усіх зжыць са свету? Іх жа мільярды. I куды, скажыце, цэліцца, каб забіць сухоты? Каб забіць язву страўніка? Каб хоць параніць самага страшнага бандыта – рак? Можа, вы мне падкажаце?
   Шчыра кажучы, ён і сам баяўся хадзіць па цёмных пушчанскіх дарогах і сцежках у гэты неспакойны час. Аднак і браць наган у энергічнага маладога чалавека яму чамусьці вельмі не хацелася. Ды і дзе яго насіць? Хіба ў дыпламаце, дзе ляжаць усе медыцынскія прылады?
   Праз нейкі час яго і другі раз выклікалі ў раён. Але ён адмовіўся ўзяць зброю.
   Яго паклікалі ў раён і трэці раз. Грукнуўшы дзвярыма, выйшаў з кабінета. Думаў, будуць лавіць, вязаць, але даганяць яго ніхто не стаў – мусіць, малады чалавек на нешта яшчэ спадзяваўся.
   У пушчы доктара сустрэлі ўзброеныя бандыты.
   – Абшукаць! – без лішніх слоў загадаў старшы. Калі хаўруснікі, якія абмацвалі яго, разгублена развялі рукамі, старшы не на жарт раззлаваўся:
   – I на гэты раз не ўзяў, сволач! Што будзем з ім рабіць?
   – У расход, – у адзін голас адказалі двое.
   – Ага, расстраляем, але з выдумкай. Вось у мяне зброя, якой ты не хочаш браць, а ў цябе – твая зброя, у якую ты верыш, – і старшы паказаў наганам на яго дыпламат. – Значыць, страляемся мы з табою нароўных, на дуэлі – твая зброя, мая зброя. У мяне ў нагане адзін патрон. Пераможаш гэты патрон – жыві, памрэш – туды табе і дарога. Абараняйся, доктар! – крыкнуў ён і стрэліў амаль ва ўпор.
   Але ўсе ж доктар паспеў засланіцца дыпламатам. Куля, прабіўшы вечка, ударылася ў штосьці жалезнае, можа, у стэтаскоп, зрыкашэціла і толькі чыркнула яму па плячы.
   – Значыць, твая зброя мацнейшая, – разгублена сказаў старшы і, нібыта і яму самому не хацелася забіваць доктара,загадаў падначаленым: – Няхай жыве. Пайшлі!
   I бандыты зніклі за дрэвамі.
   Доктар ішоў дадому, і да яго свядомасці, прастрэленай, здаецца, навылет, зараз выразна даходзіла, што малады чалавек у строгай форме, які так настойліва соваў яму ў рукі наган, канечне ж быў заадно з бандытамі і вось такім чынам хацеў памагчы ім зброяю.
   I яшчэ нібыта абуджаны стрэлам, зразумеў, што не было б у яго ні другога, ні трэцяга разу, калі б у той свой першы прыход у раён згадзіўся ўзяць наган.
(553 словы)

Паводле Я. Сіпакова.