Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Як Васька Блін стаў генералам

   Нас было чацвёра: Лёнька Гром, Пецька Грук, Міцька Верас і Блін. Не, звалі яго Васька Радзевіч, але для нас ён заўсёды быў проста Блін.
   Ды што там Блін! Мы давалі Ваську самыя крыўдныя мянушкі, а ён лыпаў чорнымі вачанятамі і маўчаў. Маўчаў, бо ведаў, што калі запярэчыць, то атрымае дзесяць сутак. А як жа! Мы, усе трое, яго камандзіры!
   Блін жа быў радавы. Гэта ён, разгарнуўшыся ў баявы ланцуг, бег следам за «генералам» Лёнькам Громам, штурмаваў адну крэпасць за другой. Следам за ім, цяжка дыхаючы, танкам пёр напралом тоўсты Пецька Грук, наш начальнік штаба. А потым ужо сігаў я, камісар дывізіі. Мы з ходу выбівалі ворага з акопаў, кідалі бутэлькі з вадою, уяўляючы, як падаюць ад выбухаў нашых гранат варожыя салдаты.
   Пасля кожнага такога бою мы вярталіся на сваю базу, станавіліся ў строй, і Лёнька Гром чапляў нам, сваім афіцэрам, баявыя ўзнагароды – каляровыя значкі.
   Радавы Блін стаяў анямелы. Атрымаўшы медаль – касцяны гузік, ён упалым голасам казаў: «Зноў медаль». I безнадзейна прасіў даць яму калі не ордэн, то хоць бы званне яфрэйтара.
   Так мінула б, відаць, яшчэ шмат дзён, калі б не адна падзея.
   У той ціхі сонечны дзень мы штурмавалі варожыя ўмацаванні на другім беразе нашай ракі. Васька Блін дапамагаў бацькам рамантаваць на хаце дах, і камандаваць нам не было кім. А таму Лёнька Гром, уздыхнуўшы, аб’явіў:
   – Іду ў разведку сам. Пачуеце крык савы – зараз жы плывіце да мяне на той бераг.
   Лёнька неахвотна распрануўся і, уцягнуўшы галаву ў плечы, плюхнуўся ў ваду, аж спалохана загаманілі гусі на варожым беразе.
   Мы з Пецькам заляглі ў траве і пачалі назіраць за сваім камандзірам. Але бачылі толькі яго рукі, што мільгалі ў залацістых пырсках вады.
   Раптам Лёнька знік пад вадой. Ды тут вынырнуў, замахаў рукамі, і мы выразна пачулі яго немае «р-рату-уйце!».
   З перапуду мы не ведалі, што рабіць, бегалі па беразе і таксама крычалі. А Лёнька ўжо не крычаў. Ён то на нейкі момант з’яўляўся на паверхні вады, то зноў знікаў.
   I тут мы ўбачылі Ваську Бліна. Не распранаючыся, ён сігануў у раку і шпарка паплыў туды, дзе апошні раз паказалася галава нашага камандзіра.
   Ад страху, што зараз не стане і Ваські, мы з Пецькам кінуліся хто куды...
   Пра ўсё, што было потым, мы даведаліся ўжо ў Лёнькавай хаце. Блін выратаваў Лёньку. Той хутка ачуняў і зноў з’явіўся на нашай вайсковай базе. Панура загадаў станавіцца на пазіцыю.
   Апусціўшы вочы, мы папляліся за сваім камандзірам. Ад сораму мае вушы гарэлі, а Пецька шморгаў носам і засяроджана глядзеў на свае белыя ад пылу чаравікі.
   Блін убачыў нас здалёк і, як заўсёды, стаў перад намі па камандзе «смірна».
   – Адставіць, – махнуў рукой Лёнька і, павярнуўшыся да нас, сурова сказаў: – Цяпер наш камандзір – Вася Радзевіч. А мы – яго салдаты. Ясна? Стаць у строй!
   I зноў мы зацята штурмавалі варожыя крэпасці, бралі доты і бліндажы, фарсіравалі раку. Але камандаваў намі ўжо Васька Блін, наш новы «генерал». Ён чапляў нам медалі за адвагу, а мы дзякавалі і нават не адважваліся папрасіць званне яфрэйтара.
(490 слоў)

Паводле А. Шашкова.