Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Як Валерка на Месяц ляцеў

   Недалёка ад лесу, у новай хацінцы на зялёным узгорку, жылі два брацікі – Юрка і Валерка. Юрка вучыўся ў пятым класе, а Валерка яшчэ зусім не хадзіў у школу. Ён цэлымі днямі бегаў па вуліцы, пускаў на ваду маленькія караблікі або гуляў з мячыкам на двары.
   Часам Валерка выбягаў далёка за вароты сустракаць Юрку, які ішоў са школы. Аднаго разу ён спаткаў яго з сябрамі. Юрка гучна расказваў пра нейкую ракету. Ён увесь час паказваў пальцам на маленечкі бледны маладзічок, які ўжо з’явіўся на небе.
   Усе прыселі на зялёнай траўцы каля варот і доўга слухалі, што прачытаў нядаўна Юрка ў часопісе пра палёт на Месяц. Ён расказаў, што ў міжпланетнай прасторы лятае безліч метэарытаў і што ёсць такія касмічныя прамяні, якія небяспечныя для жыцця.
   Валерка слухаў іх размову і думаў сам сабе: «А калі нацягнуць мяшок на галаву? Можа б, яны не прайшлі, тыя прамяні?»
   А Юрка расказваў, як яны зробяць добрую мадэль ракеты даўжынёю адзін метр і потым занясуць яе ў авіямадэльны гурток.
   На другі дзень, у нядзелю, як толькі чырвонае сонейка выглянула з-за высокіх гор і птушкі зашчабяталі на кусце бэзу, Валерка прачнуўся і адразу ж выбег на двор. Каля паветкі ён убачыў Юрку і яго сяброў. Славік рэзаў фанеру, другія прыбівалі яе да тоненькіх планак, а Юрка алоўкам штосьці размячаў на вялікім лісце. Побач з ім сядзеў яшчэ адзін вастраносы хлапчук і старанна выстругваў ножыкам-складанчыкам нейкую дошчачку.
   Праз нейкі час ракета была ўжо гатова. Яна здавалася Валерку падобнай да вялікага агурка з маленькімі крыльцамі ззаду. Ракету пафарбавалі ў блакітны колер і паставілі на пляцоўку, якую загадзя збудавалі на высокіх слупах.
   Сябры корпаліся каля сваёй ракеты, не звяртаючы на малога ніякай увагі.
   «Добра, будуйце, – падумаў сам сабе Валерка, – вы збудуеце, а я палячу на Месяц».
   Хлопцы вырашылі зрабіць у ракеце розныя прылады, каб яна была падобна да сапраўднай. Спачатку Юрка прыбіў невялічкі шчыток, да яго прымацаваў нейкія прабіркі, штосьці круглае, падобнае да манометра, з чырвонай стрэлкай, а ў самым цэнтры – вялікая кнопка. На кнопку, як сказаў Юрка, трэба націснуць, каб запусціць ракету.
   Раніцай Юрка пайшоў у школу, а Валерка застаўся адзін. Ён вырашыў, пакуль мама і Юрка вернуцца дадому, махнуць аж на Месяц.
   Валерка паглядзеў на неба і задумаўся. Каб не замерзнуць там, апрануў мамін кажух і невялікі мяшок нацягнуў на галаву – ад шкодных прамянёў. Узабраўся на пляцоўку, яшчэ раз зірнуў на неба праз дзірачку і падумаў, што калі на Месяц заляціць, а назад не вернецца, то пападзе яму тады ад мамы за кажух.
   Ён нейкую хвіліну вагаўся, потым махнуў рукой і ўжо хацеў садзіцца ў кабіну, як раптам адна дошка на пляцоўцы трэснула. Валерка разам з ракетаю кудысьці паляцеў.
   «Няўжо гэта я ўжо на Месяцы?» – падумаў Валерка, не скідаючы мяшка з галавы. Але зазірнуў у дзірачку і ўбачыў, што сядзіць на зямлі, а побач валяецца ракета. Уся яна сплюшчылася пад цяжкай дошкай.
   – Ох і дасць мне цяпер Юрка! – усклікнуў ён і скінуў мяшок.
   Амаль цэлую гадзіну Валерка з падрапаным тварам завіхаўся каля разбітай ракеты, хацеў адрамантаваць яе, але скончылася тым, што паламаў зусім.
   А калі ўбачыў, што ўсё прапала, асцярожна сабраў блакітныя абломкі фанеры, занёс іх у паветку і прыкрыў саломай, а потым венікам падмёў каля пляцоўкі, каб і следу не засталося.
   Якраз у гэты час у школе скончыліся ўрокі. Юрка сабраў сваіх сяброў і ўсіх членаў авіягуртка, каб паказаць ім ракету. Але не паспелі яны падысці да варот, як насустрач з двара выбег заплаканы Валерка. Яго чорныя вачаняты хітра забегалі.
   – Я не ведаў. Я націснуў кнопку на шчытку. А ракета ваша як загудзе – і паляцела на Месяц. Вы не злуйцеся, можа, яна яшчэ вернецца.
(592 словы)

Паводле П. Высікана.