Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Шчаслівая

   Пачатак верасня. Мяккае сонца. Пах крыху прывялых лістоў і яблыкаў, кавуноў, вінаграду, якімі завалены тут усе ларочкі.
   Амаль не сціхае гул самалётаў – то далятае здалёк, то ўзрываецца, аж дрыжыць зямля, тут, каля будынка.
   На лавачках – хто на сонцы, хто ў цяні – сядзяць пасажыры, чакаюць пасадкі на самалёты. Па дарожках і алеях праходзяць жанчыны ў лёгкіх сукенках, якія адкрываюць іх загарэлыя рукі і плечы. Мужчыны ў тэнісках і белых кашулях, і твары ў іх аж бурыя ад загару, абветраныя, прасоленыя марскім ветрам. Чуецца смех. Гаворка. I людзі – то заклапочаныя, то вясёлыя, то задуменныя, то бесклапотныя – праходзяць перад табою, каб знікнуць у кіпені жыцця і больш ніколі, магчыма, табе не спаткацца.
   Але вось мая ўвага спынілася на трох. Па дарожцы да аэрадрома ішла жанчына – высокая, светлавалосая, у прыгожай стракатай сукенцы. У руках яна несла пакет з вінаградам. Пакет быў зроблены не вельмі ўдала, і гронкі вінаграду ледзь не вывальваліся з яго. Жанчына папраўляла пакет, прытрымлівала вінаград рукамі, але на твары ў яе не было заклапочанасці ці раздражнення, якія часта бываюць у чалавека, калі яму нешта замінае. Жанчына ўсміхалася, і, здавалася, каб пакет раптам зусім выслізнуў у яе з рук і пляснуўся вобземлю, яна б толькі зарагатала.
   Па баках у жанчыны ішло двое юнакоў. Адзін, старэйшы, гадоў дваццаці трох, высокі, танклявы. Другі – крышку маладзейшы, шыракаплечы. Абодва хлопцы былі ў новенькіх, з іголачкі, касцюмах, у бялюткіх кашулях, і абодва такія сімпатычныя. I адразу было відаць, што юнакі – браты, а жанчына – іх маці, так усе яны былі падобныя з твару.
   У старэйшага ў руках быў невялікі чамаданчык, у малодшага – сумка цераз плячо.
   Да мяне даляталі словы размовы:
   – Вось не паслухалася мяне той раз і намучылася, а цяпер – зноў, – казаў малодшы, забягаючы наперад маці. – Ніколі ты мяне не слухаешся!
   – Ах, які ў мяне грозны сын, – адказвала маці, а голас яе смяяўся.
   – Я ж казаў у сумку пакласці... Давай сюды, – здымаў хлопец з пляча сумку.
   Але маці ішла наперад, не зважаючы на просьбу сына.
   – А помніш, як у вайну... – сказаў раптам старэйшы сын.
   Што ўспомніў хлопец, я не пачула, бо моцна загуў, узлятаючы, самалёт. Ды мо каб і пачула, не зразумела б, што прыгадалі яны. Мо ў іх успамінах было такое, што зразумела і дорага толькі ім...
   I ўсё ж гэтыя словы мяне ўскалыхнулі. Падумалася, як было гэтай жанчыне тады. Можа, не раз прыходзілася засланяць ёй сваіх дзяцей ад самалётаў з чорнымі крыжамі. Можа, не раз, сама галодная, несла яна ім аднекуль на змуляных плячах мех бульбы ці круп. Дык хіба цяжка ёй цяпер несці гэты пакет вінаграду?..
   – Давай я вазьму, – прасіў цяпер старэйшы сын і працягваў руку, гатовы ўзяць тую ношу.
   Але і старэйшаму сыну маці не аддала пакета. Яна энергічна ішла наперад, прыгожа ставячы стройныя ногі, прытрымліваючы рукою гронкі вінаграду, якія маглі кожную хвіліну вываліцца ёй пад ногі. I па тым, як ішла яна – высокая, светлавалосая, гордая, як каралева, – было відаць, што яна шчаслівая. Што ёй добра вось так ісці і яе ноша ёй зусім не замінае.
(482 словы)

Паводле Л. Арабей.

Похожие статьи:

ПераказыДа маці

ПераказыСустрэча з маці

ПераказыНа скрыжаванні

Сяргей ГрахоўскіСяргей Грахоўскі - Маці не спіць

ПераказыІ надыходзіць дзень