Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Чары жыцця

   Малы Івась час ад часу любіў рабіць абходы сваіх улюбёных куточкаў, якіх было нямала. Бывала, раніцай выйдзе ён на свой дворык, стане дзе-небудзь у куточку на сонейку, сцішыцца, задумаецца. Стаіць, разважае, прыслухоўваецца да тых радасных гукаў і шуму, якімі жыве гэты вольны белы свет, або проста цешыцца хараством летняга дзянька. I нейкае няяснае жаданне цягне Івася далей з двара, на той прастор, дзе прырода стварае чары жыцця.
   На ўскрайку поля стаяў лес, пачынаючыся чародкаю высокіх і роўных дубоў. Крыху воддаль ад чыгункі яны злучаліся з таўшчэзнымі хвоямі. Здавалася, што нейкі лясны цар павыбіраў іх з усяго лесу – такія яны былі высокія, стромкія, гладкія, а вершаліны іх – адна любата, як пышныя шапкі. Далей, каля поля, цягнуўся купчасты прысадзісты хвойнік, сярод якога зрэдку разгортвалі свае прыгожыя верхавіны старыя хвоі. У гэтым хвойніку было многа зарослых ям.
   Вучоныя людзі, якія хадзілі сюды з горада пагуляць (горад быў не так далёка), казалі, што гэтыя ямы – знакі глыбокай старажытнасці, даўнейшыя акопы. Простыя людзі пра ямы гаварылі не так. Сяляне сцвярджалі, што тут не так даўно, на памяці многіх з іх, варылі піва, і ў гэтых ямах закопвалі бульбу.
   Івася не так цікавіла гэтая спрэчка вучоных з невучонымі, як самі тыя ямы, на якіх глеба ўжо даўно зацвярдзела і расла траўка ды розныя краскі, дзе так многа было ўсякіх конікаў і жучкоў. А самае важнае – каля ям пад купчастымі хвойкамі расло многа добрых грыбоў, пра якія ведаў адзін толькі Івась. Часта малы, узяўшы з сабой кошык і лустачку хлеба, прыбягаў сюды пагуляць, паглядзець на вежы цэркваў і касцёлаў (яны былі адгэтуль добра відаць), на стары манастыр, самы высокі ва ўсім горадзе, на коміны фабрык і заводаў. Сюды падыходзілі роўненькія загоны жыта, тут было многа птушынага спеву, шуму і звону ўсяго жывога. Хлопчык так заглыбляўся ва ўсе гэтыя малюнкі і з’явы, так зліваўся з жыццём поля, лесу і ўсяго гэтага белага свету, што, напэўна, быў бліжэй да пазнання таемнасці, чым які-небудзь вучоны.
   Каля ям быў высокі пагорак, з якога было далёка відаць. Івась часта ўзбягаў сюды, каб паглядзець, што творыцца навокал. Ён прыслухоўваўся да цішы, нібы яна павінна былі штосьці яму адкрыць. Яго вуха ўспрымала далёкі-далёкі гул, бы гром. Але неба было яснюткае, дзе-нідзе злёгку засцілалася яно тонкімі светлымі хмаркамі. А ў полі і ў лесе было ціха, толькі ўгары жаласна пасвістваў каршун. Сярод гэтай агульнай цішы свіст яго быў надта смутны. А гром усё гучаў, раскаты яго былі такія глухія і далёкія, што толькі чуйнае вуха магло пачуць іх. Нейкая няясная трывога калыхала Івасеву душу.
   Але што гэта за гул, адкуль ён? Нічога падобнага Івась раней не чуў. Гул быў густы, магутны і блізкі, цяжка было па знаць, адкуль ён ішоў. Хлопчык аглядаўся, гул не пераставаў і назойліва лез у вушы. Ускінуўшы вочы ў неба, Івась убачыў, як высока над галавою ляцела невядомая і незвычайная птушка.
(461 слова)

Паводле Я. Коласа.